Kaktusy

Uprawa i opieka Atsidantera w otwartej reprodukcji ziemi

Atsidantera - roślina bulwiasta. Znana jest również jego inna nazwa - pachnący mieczyk. Rzeczywiście, istnieją zewnętrzne podobieństwa z mieczykami, na przykład wysokość, kształt i kolor liści, pionowa łodyga. Ale tutaj kończą się podobieństwa, ponieważ atsidantera jest o wiele bardziej elegancka w swoim pięknie. Jeśli chodzi o smak, wygląda jak zapach żonkili.

Atsidantera nie może pochwalić się obfitym kwitnieniem (z jednej żarówki), ale nie trwa długo. Faktem jest, że dwa lub trzy kwiaty mogą zakwitnąć w tym samym czasie, po tym jak zakwitną, muszą zostać usunięte, a następnie zostaną zastąpione nowymi.

Treść

Odmiany i rodzaje

Atsidantera dwukolorowa (mieczyk Muriel). Długość łodygi, na której znajduje się kwiat, może osiągnąć metr wysokości, podczas gdy liście mają 40-50 cm długości. Kwiaty są w kształcie gwiazd, mają śnieżnobiałe lub kremowe odcienie, a jasna bordowa plama rozciąga się od środka, co jest fascynujące i przyciągając oko do siebie.

Tropical atsidantera - ma długie, żebrowane liście i długi, wyprostowany pień, nieco ponad metr, z miękkim różowym kwiatostanem z jasnymi szkarłatnymi plamami.

Atsidantera biały - ma białe kwiaty, bez plam i rozprowadza bardzo silny zapach.

Acytantera jest drobnolistna - ma wąskie liście, a kwiaty mają delikatne różowe płatki z jasnopurpurowymi podłużnymi paskami emanującymi ze środka szypułki.

Krótkie rurkowate atsidantera - kwiaty mają jasne fioletowe odcienie z jasnymi i fioletowymi paskami przypominającymi płomień świecy.

Uprawa i pielęgnacja Atsidantera na otwartym polu

Biorąc pod uwagę naturalne środowisko tego kwiatu (Afryka), konieczne jest zapewnienie mu komfortowego współistnienia. Dlatego też, jeśli obszar wybrany do sadzenia ma zimny klimat (ostre zimy), lepiej będzie użyć kwiatu jako rośliny domowej lub co roku, wraz z nadejściem zimy, przesadzić go w doniczkach i przenieść do mieszkania. Temperatura w pomieszczeniu nie powinna spaść poniżej 18-20 ° C

Dla normalnego wzrostu kwiat potrzebuje jasnego, ale rozproszonego światła, z wyłączeniem bezpośredniego światła słonecznego. Należy to wziąć pod uwagę przy wyborze strony domu (okna), w której znajduje się atsidanter.

Mieczyk jest bardzo piękną rośliną, uprawianą prawie w całej Rosji podczas sadzenia i pielęgnacji na otwartym terenie. Aby roślina mogła dobrze rosnąć i kwitnąć, musisz przestrzegać kilku zasad treści. Wszystkie niezbędne zalecenia dotyczące uprawy i opieki można znaleźć w tym artykule.

Podlewanie Kwaśnych

Niewiele ważnych czynników wpływających na zdrowy wzrost kwiatu to prawidłowe podlewanie. Podlewanie jest często konieczne, unikając nasiąkania wodą.

Dlatego podczas sadzenia należy zadbać o dobrą warstwę drenażową. Podlewanie należy powtórzyć, gdy tylko wyschnie wierzchnia warstwa gleby.

Garnek do atsidantery

Doniczki do sadzenia powinny mieć średnicę około 12-15 cm, konieczne jest posadzenie rośliny na głębokości 4-5 cm 3-4 bulwami (dla bardziej bujnego kwitnienia).

Lepiej nie sadzić wielu bulw, w przeciwnym razie będą ciasne, co wpłynie na wzrost i kwitnienie. Mniej jest także zła, ponieważ kwitnienie będzie niczym niezwykłym.

Gleba do atsidantery

Skład gleby do sadzenia zakwaszaczy powinien składać się z następujących składników: jedna część piasku (gruboziarnista), jedna część ziemi darniowej, dwie części próchnicy i dwie części ziemi liściastej.

Dzięki utrzymaniu stanu domowego atsidantera jest corocznie przeszczepiana na świeże podłoże.

Lądowanie Atsidantera

Sadzenie odbywa się wiosną, do gleby przygotowanej wcześniej, rozluźnionej, nawożonej i nawilżonej, na głębokość około 10 cm, w odległości 20-25 cm od siebie i od innych roślin, wszystko zależy również od wielkości samych żarówek, a następnie odległość należy skorygować.

Jest jeszcze jedna tajemnica: aby kwas zakwitł wcześniej i był mocny (dłuższe i bujne kwitnienie) i zdrowy, należy go wcześniej hodować w doniczkach (w marcu), a następnie (w maju) posadzić na otwartym terenie.

Przycinanie zakwaszaczy

Jeśli do reprodukcji tego kwiatu nie zostanie użyta metoda nasion, konieczne jest usunięcie wyblakłych kwiatów.

Aby nie osłabić rośliny, ale wszystkie użyteczne substancje dotarły do ​​wciąż kwitnących pąków.

Przechowywanie Atsidantera w zimie

Schronienie dla zimujących zakwaszaczy odpowiednie, tylko w przypadku ciepłych zim, bez silnych mrozów. W tym przypadku można zakryć odczynnik kwasowy ściółką z liści lub słomy. Wtedy może bezpiecznie spędzić w jednym miejscu do pięciu lat.

W przeciwnym razie bulwy zostaną wykopane (część ziemi zostanie odcięta), wysuszone i przechowywane w papierowej torbie przez wykonanie otworów do wietrzenia.

Kwaśne aromaty

Jedynym problemem, który możesz napotkać, gdy rośnie kwas w pomieszczeniu, jest silny aromat. Dlatego musisz upewnić się, że nie ma alergii wśród lokatorów mieszkania.

Z tego samego powodu lepiej nie uprawiać dużo bulw w pomieszczeniach. Najlepszym miejscem jest balkon, weranda lub ogród (ogród), klomb.

Atsidantera wyrastająca z nasion

Atsidanter może być rozmnażany przez bulwy (bulwy), dzieci i nasiona.

Metoda nasion stosowana jest bardzo rzadko, ze względu na to, że z takich okazów czeka na kwitnienie przez bardzo długi czas. Nasiona zbiera się jesienią lub kupuje w kwiaciarniach.

Wysiew nasion do sadzonek odbywa się w lutym. Aby to zrobić, na uprzednio kalcynowanej ziemi (ogrzać w piecu, aby pozbyć się bakterii i pasożytów), nasiona wysiewa się i sproszkowuje niewielką ilością gleby, zwilża i pokrywa folią lub szkłem.

Od czasu do czasu powietrze i, jeśli to konieczne, zwilżyć butelką z rozpylaczem. Optymalna temperatura zawartości wynosi + 20... + 24 ° C Po dwóch lub trzech tygodniach pojawią się przyjazne pędy, które zanurzą się w małych doniczkach, w których będą rosły przez dwa lub trzy lata, aż bulwa rośnie do tego stopnia, że ​​może zapewnić kwitnienie. Po pierwszym kwitnieniu młode sadzonki można sadzić bezpiecznie (wiosną) na otwartym terenie.

Hodowla dzieci atsidantery

Rozmnażanie za pomocą dzieci uważane jest za najłatwiejsze, ponieważ wiele z nich rośnie na bulwach. Są łatwo rozdzielane, lądowane na stronie.

Opieka jest prosta: woda, pasza, poluzowanie gleby i wykopywanie w celu przechowywania w zimie. W tym przypadku kwitnienie nastąpi dopiero w trzecim roku, ponieważ bulwy muszą rosnąć, a siła (sok) być zdolna do kwitnienia.

Choroby i szkodniki

Najbardziej niebezpieczne dla środków czyszczących kwasem, z niewłaściwą pielęgnacją, może być gnicie, które jest spowodowane nadmiernym podmuchem wody. W tym przypadku, aby uratować bulwę, nie jest już możliwe, można uratować tylko dzieci, jeśli zgnilizna jeszcze nie zdążyła się do nich rozprzestrzenić.

Ponadto sadzenie kwiatu (cebuli) na otwartym terenie jest możliwe tylko wtedy, gdy jesteśmy pewni, że nie będzie powrotu mrozu. Ziemia powinna być już dobrze rozgrzana, a temperatura w nocy nie powinna spaść poniżej 5-8 ° C W przeciwnym razie roślina umrze.

Jako środek zapobiegawczy, przed przechowywaniem, bulwy muszą być traktowane roztworem fungicydu, następnie suszone przez kilka tygodni i składane do przechowywania w suchym miejscu.

Przy odpowiedniej opiece acidistra nie cierpi na choroby, ale w przypadku, gdy roślina znajduje się w wilgotnym, chłodnym miejscu, może wystąpić mączniak prawdziwy, rdza i zgnilizna korzeni.

Jeśli chodzi o pasożyty, częstymi gośćmi są ślimaki i ślimaki, które muszą być zbierane ręcznie.

W suchą pogodę mogą nagle pojawić się wciornastki, mszyce i przędziorki, które można leczyć środkami owadobójczymi.

http://chvetochki.ru/atsidantera/

Atsidantera: uprawa i pielęgnacja na otwartym terenie

Atsidantera, pachnący mieczyk, mieczyk Muriel, miecz Muriel, urocza i rzadka roślina w rosyjskich ogrodach. Uprawa i opieka nad kwasem w otwartym polu ma swoje własne trudności, ale to nie powstrzymuje ogrodników, roślina pewnie zyskuje na znaczeniu.

Na zewnątrz wygląda jak mieczyk i jest jego najbliższym krewnym. Przyciąga uwagę gęstym, gęstym liściem, dzięki czemu możesz stworzyć jasne pionowe plamy i dramatyczne, ale jednocześnie pełne wdzięku, jak motyle, białe kwiaty z fioletowo-fioletową plamą w środku. Poniżej znajdziesz informacje o sadzeniu, pielęgnacji i przechowywaniu w atsidantery.

Opis

Roślina należy do rodziny tęczówki, rodzaju mieczyk, gatunku - mieczyk Muriel. Niedawno został sklasyfikowany jako niezależny rodzaj Acidantera, dlatego w literaturze czasami można znaleźć rozbieżności. Obca nazwa kwiatu cebuli została przyjęta na cześć Lady Muriel Agnes Stuart Erskine (1879–1967), która należała do jednej z najstarszych nazw w Szkocji.

Roślina zielna ma corm. Nadaje się do użytku na zewnątrz i wewnątrz. Wysokość osobnika dorosłego może osiągnąć 1 metr. Liście są w kształcie miecza, szerokie, do 60 cm długości Każda żarówka ma dwa liście, ale zazwyczaj rośliny rosną w grupie. Szypułki długie, cienkie, do 1,5 metra. Kwiaty są dość duże, o średnicy od 5 do 8 cm, rosnące, zebrane w kwiatostanie do 10 kwiatów. Zewnętrzna część płatków jest śnieżnobiała, bliżej podstawy jest kontrastująca plamka, której kolor może się zmieniać od ciemnej karmazynowej do atramentowo-fioletowej lub prawie czarnej. Kwiat ma kształt motyla, płatki są ostro zakończone w kierunku końców.

Dla twojej informacji! Czasami kwiaciarnie mają pytanie, dlaczego pachnący mieczyk nie pachnie. Siła zapachu różni się w zależności od gatunku, aromat może być lekki, ledwie zauważalny. Ale w każdym razie pachnący mieczyk emituje zapach, w przeciwieństwie do zwykłych mieczyków. Zapach nie jest silny, ale bardzo przyjemny i oryginalny, przypomina nieco jaśmin. Atrakcyjny dla pszczół. Istnieje hybrydowy dodatek z mieczykami, zwany gladanterą - ma słabszy zapach.

Selekcja i obróbka wstępna bulw

Lepiej jest kupować materiał do sadzenia w domowych szkółkach, holenderskie cebule mogą być zbyt delikatne.

Jak przechowywać żarówki zakwaszające przed sadzeniem? Zdemontowane żarówki przed posadzeniem traktuje się środkami grzybobójczymi, aby uniknąć dalszych uszkodzeń zgnilizny korzeni, utrzymywanych w temperaturze + 22 ° C przez 2 tygodnie.

Bezpośrednio przed sadzeniem sensowne jest utrzymywanie cebul przez kilka godzin w dowolnym stymulatorze wzrostu (Appin, Zircon).

Sadzenie w otwartym terenie

Każda gleba jest odpowiednia dla rośliny, najważniejsze jest zapewnienie dobrego drenażu. Sadzenie i pielęgnacja kwasku mariella (muriela, dwukolorowa, biała) będzie łatwiejsze, jeśli natychmiast wybierzesz lekką, płodną, ​​obojętną, lekko kwaśną lub obojętną glebę. Sadzone tylko w dobrze ogrzanej glebie.

Pomiędzy dorosłymi cebulkami utrzymuj odległość 20 cm, zamknij się na głębokość około 10 cm Dodaj trochę piasku rzecznego do każdej studzienki. Po posadzeniu dobrze podlewać.

Być może kiełkujące cebule przed sadzeniem w otwartym terenie. Ta metoda ma swoje zalety:

  1. Roślina będzie silniejsza i trwalsza.
  2. Kwitnienie nastąpi szybciej i dłużej.
  3. Podczas sadzenia można natychmiast skalibrować rośliny pod kątem jakości.

Do kiełkowania, na początku marca, cebulki są sadzone w kubkach torfowych do 15 cm, do głębokości 3-4 cm Optymalnie - 1 cebula - 1 garnek, ale 3-5 cebul można umieścić w 15-cm pojemniku. Umieszczają w ciepłym, a co najważniejsze dobrze oświetlonym miejscu (w środkowym pasie obowiązkowe oświetlenie w lutym i na początku marca). Zapewnij pielęgnację i pielęgnację, jak każda inna sadzonka. Delikatne pędy są regularnie podlewane kroplami, zapewniając świeże powietrze bez przeciągów. Miesiąc przed zejściem są stopniowo przyzwyczajani do świeżego powietrza. Gdy następuje stały atak ciepła, rośliny są sadzone bezpośrednio w ziemi, bez zakłócania systemu korzeniowego.

Funkcje pielęgnacji w otwartym polu

Uprawa i pielęgnacja na otwartym polu dla zakwaszaczy nie różnią się zbytnio od technologii rolniczej mieczyków. Główna trudność polega na tym, aby uratować cebule do zakwaszenia do wiosny, reszta nie przysparza hodowcom większych problemów.

Podlewanie

Atsidantera bicolor lubi obfite, ale umiarkowane podlewanie. Co to znaczy? Roślina powinna otrzymywać dużo wilgoci, ale zatoka jest niedopuszczalna. Luźna gleba pochłaniająca wilgoć i dobry drenaż złagodzi większość problemów związanych z nawadnianiem. Reszta powinna skupić się na stanie gleby i pogodzie. W suchym lecie może być konieczne codzienne podlewanie, niedopuszczalne jest, aby gleba wokół rośliny była sucha - żarówki szybko wyschną, roślina osłabnie.

Z początkiem kwitnienia, podlewanie jest nieco zmniejszone, aby uzyskać jaśniejsze, kontrastujące kwiaty, ale nadal monitorować odbiór wystarczającej ilości wilgoci.

Rozluźnienie i pielenie

Chwasty są regularnie usuwane wokół rośliny, mogą stać się wylęgarnią szkodników, rozluźnić glebę, aby zapobiec wysychaniu gleby zbyt szybko, zwłaszcza jeśli lato jest suche i gorące. Udanym kursem może być mulczowanie gleby, które pozwala nam jednocześnie pozbyć się chwastów i zatrzymać wilgoć w glebie. Nie wspominając o tym, że daje dodatkowy efekt dekoracyjny. Pięknie wygląda ściółka ze zmiażdżonych szyszek, kory, wiórów drzewnych, zgniłych trocin, torfu, drobnego kruszonego kamienia, granitowych wiórów.

Top dressing

Roślina nie jest zbyt kapryśna pod względem żywienia. Jeśli został posadzony w świeżej, pożywnej glebie, z dobrą opieką nie będzie potrzebował żadnego nawozu. Ale wsparcie nie będzie bolało, zwłaszcza jeśli istnieje powód, by sądzić, że gleba jest słaba. Przerwa między opatrunkami jest wybierana według własnego uznania. Normalne okresy: 1 raz na miesiąc, 1 raz na dwa tygodnie, 1 raz na 10 dni (dla bardzo ubogich, kamienistych gleb). W okresie kwitnienia pożądane jest podawanie złożonych nawozów mineralnych 1 raz w tygodniu.

Dawki są zazwyczaj wskazane na opakowaniu produktu.

Inne wydarzenia

Opieka nad kwasem jesienią obejmuje terminowe usuwanie zwiędłych pąków - to przedłuża kwitnienie. Możliwe jest zrzucenie rośliny z roztworem nadmanganianu potasu, 5 g na 10 litrów wody, zwłaszcza jeśli pogoda na jesieni jest niestabilna, zimna, z częstymi długotrwałymi deszczami. W przypadku silnego zimna i wilgoci lepiej jest wcześniej wykopać rośliny.

Kiedy dokładnie kopać i jak przechowywać zakwaszacz? Rozważ poniżej.

Zimowanie

Czy konieczne jest kopanie w zimowniku? Jeśli twój region ma ciepłe zimy, a gleba nie zamarza, możesz zostawić cebulki w glebie, po prostu trzeba mulczować powierzchnię. I upewnij się, że podążasz za drenażem - aby wiosną powodziły delikatne żarówki nie były moczone.

Przygotowanie atsidantery na zimę na środkowym pasie wymaga kopania. Naturalnym siedliskiem pachnącego gladiolusa jest Afryka (Burundi, Etiopia, Tanzania). Negatywnie przenosi temperatury poniżej zera, dlatego w środkowym pasie żarówki są wykopywane na zimę.

Odkopują zakwaszacz w taki sam sposób jak mieczyki - z przyzwoitą grudą ziemi, aby nie uszkodzić dzieci. Wyblakłe rośliny mają czas na gromadzenie składników odżywczych w bańce, a następnie, nie czekając na pierwszy mróz, wykopali razem z liśćmi. Termin kopania i opieki nad zimą zależy od regionu - mniej więcej pod koniec września, października, na początku listopada.

Ogólny schemat to przygotowanie do zimy:

  1. Żarówki są wykopane, łodygi są odcięte, pozostawiając kikut o długości 2 cm.
  2. Oddziel dzieci.
  3. Jak przechowywać zakwaszacz natychmiast po kopaniu? Materiał do sadzenia należy wysuszyć. Suszyć w zacienionym suchym miejscu w temperaturze 20-22 ° C Termin - około 1 miesiąca.
  4. Oczyszczają materiał sadzeniowy z resztek korzeni, liści - wszystkie łatwo odpadają, jeśli suszenie jest wysokiej jakości.

Jak przechowywać żarówki zakwaszające zimą? Wysuszony materiał układa się w torfie lub zawija w papierowe serwetki, układa w pudełkach o dobrej wentylacji lub woreczki z otworami, przechowywane w suchym ciemnym miejscu w temperaturze + 15 ° C.

Oznacza to, że przechowywanie cebulek zakwaszających zimą może odnieść sukces w domu w zwykłym mieszkaniu.

Hodowla

  • rozmnażane wegetatywnie i przez nasiona;
  • żarówki.

Podobnie jak zwykły mieczyk, pachnący przedstawiciel tego samego rodzaju jest dobrze reprodukowany przez dzieci. Są one oddzielone jesienią, podczas kopania z żarówek rodzicielskich. Wiosną sadzi się je razem z dorosłymi osobnikami, przestrzegając ogólnych zasad sadzenia cebulek: głębokość sadzenia = wysokość żarówki, odległość między roślinami = średnica żarówki. W pierwszych latach młodych roślin nie należy czekać na kwiaty, będą kwitnąć w ciągu 3-4 lat. Jeśli pojawiają się kwiaty, lepiej je usunąć, aby dać roślinie siłę.

Nasiona

Podobnie jak wiele bulwiastych, pachnące mieczyki mogą być wyhodowane z nasion. Okupacja jest pracochłonna, długa i bardzo dla amatora. Chociaż ma zalety: rośliny wyhodowane z nasion zebranych przez siebie będą bardziej stwardniałe, mocne i dostosowane do lokalnych warunków.

Kolekcja nasion - jesienią. Nasiona wysiewa się w skrzynkach nasiennych na początku lutego, w zwykłej temperaturze pokojowej + 20 ° C. Pamiętaj, aby zapalić, w przeciwnym razie rośliny się rozciągną. Małe rośliny nurkują w osobnych pojemnikach, kilka sztuk. Możesz wylądować w ziemi.

Rodzaje i odmiany

Ponieważ systematyzacja gatunku do tej pory okazała się dość myląca, istnieje wiele synonimicznych nazw: Acidanthera bicolor Hochst. i Acidanthera bicolor var. murielae (Bicolor Acidanthera i Muriel Acidanthera są jednym i tym samym). Z botanicznego punktu widzenia Gladiolus callianthus Marais (Gladiolus lub Calianthus) i Ixia quartinan (Ixia quartiniana A. Rich) są z nimi synonimami. Takie zamieszanie wynika z faktu, że opisy tej samej rośliny były przeprowadzane przez różnych botaników, w różnych miejscach, w różnym czasie.

W naszym kraju z reguły uprawia się Bicolor lub Muriel Acidater. Na opakowaniach sprzedanych żarówek można znaleźć nazwy: Dwukolorowy Biały, Muriel, Muriel, Dwukolorowy. To wszystkie te same gatunki.

Oprócz dwukolorowej akidanterii, dziś w ogrodach szczególnie delikatnych koneserów można znaleźć:

  1. A. białe (kwaśne białe) - średniej wielkości kwiaty, z zaokrąglonymi płatkami, czysta biel, bez plam, bardzo pachnące. Jest to najbardziej kwaśny zapach. Dziś roślina ta jest klasyfikowana jako biały mieczyk.
  2. A. Fourcade. Roślina jest stosunkowo niska, z cienkimi łodygami. Kwiaty są różowo-fioletowe prawie jednolity kolor, z pogrubieniem do krawędzi, bez plam. Na jednej szypułce tylko dwa kwiaty, ale są urocze. Dziś zakład został przemianowany na Fourcade geyssorizu.
  3. A. tropikalne. Mocna roślina z prążkowanym liściem, bardzo wysoka - do 130 cm. Kwiaty są oryginalne, śnieżnobiałe lub różowawe, z bardzo jasnymi malinowymi pociągnięciami pędzla, jakby malowane akwarelami. Kwiaty są większe niż u innych gatunków, zebrane w kwiatostany 5-6 sztuk. Na zewnątrz jest bardzo podobny do odmian „Nimfa” lub „Książę Mikołaj”.
  4. A. Przylądek (lub Ixia paniculata - Ixia paniculata). Ma bardzo piękne kwiaty: białe z fioletowymi smugami zamiast plam.
  5. A. złośliwe. Najbardziej elegancki przedstawiciel rodzaju, z cienkimi wąskimi liśćmi, jak w trawach, i te same kwiaty z wąskimi, wydłużonymi płatkami. Kolor jest jasnoróżowy z fioletowym paskiem pośrodku każdego płatka. Szypułki długo opadające. Dziś tego typu zakwaszenia określane są jako kwitnący kwitnący mieczyk. Obejmuje to również A. kilka kwiatów. Jest bardzo podobny do drobnolistnego, tylko kwiaty są czerwone, a nie fioletowe.
  6. A. tubularne lub jak to jest dzisiaj klasyfikowane, bez łodygi bez łodyg. Kwiaty przypominają kwiaty zjadaczy kwasu, z tymi samymi wąskimi, wydłużonymi płatkami, w kolorze, który przypomina Fourcade - delikatny różowy kolor z niewielką kondensacją w kierunku krawędzi.

Istnieją inne nazwy: szerokolistne (z bardzo szerokimi okwiami, które sprawiają, że kwiaty wyglądają jak orchidee), różowo-białe (ogromna rzadkość).

Choroby i szkodniki

Roślina jest dość odporna na choroby i szkodniki. W niekorzystnych warunkach może to mieć wpływ:

  1. Roztocza żarówki.
  2. Shchitovkami.
  3. Wesz.
  4. Wciornastki.
  5. Ślimaki
  6. Mączniak prawdziwy
  7. Rust.
  8. Gnicie korzeni.

Środki zapobiegawcze: właściwy wybór lokalizacji, dobry drenaż, brak stagnacji wilgoci w mokrym lecie, terminowe usuwanie chwastów, prawidłowa obróbka roślin przedplonowych (cebulki są traktowane fungicydami, stymulatorami wzrostu i odpornością).

Atsidantera w projektowaniu krajobrazu

Nawet roślina nie kwitnąca jest spektakularna i idealna do tworzenia pionowych akcentów dynamicznych. Kwitnący krzew wygląda jeszcze bardziej imponująco, dlatego jest samowystarczalny. Grupy pachnących mieczyków wyglądają wspaniale solo, otoczone niską rosnącymi małymi kwitnieniami lub wcale nie kwitnącymi roślinami lub trawnikiem.

Odpowiedni będzie zakwaszacz:

  1. W klombach jako dominant.
  2. Grupy na tle okrywowej lub niewymiarowych roślin, trawników.
  3. Dzięki zapachowi nadaje się do dekoracji terenów rekreacyjnych.
  4. Z przodu ogrody, kompozycje przed domem, wzdłuż ścieżek, zwłaszcza wyłożonych kamieniem.
  5. Na alpejskich wzgórzach. Rośliny ojczyste - skalisty płaskowyż.
  6. W pobliżu dekoracyjne sztuczne stawy.
  7. W ogrodach w stylu japońskim lub angielskim kwiaty atsidantery są wyrafinowane i wyrafinowane.
  8. W monogrupach. Wyspy pachnącego mieczyka przy wejściu do domu, na rabatach w okresie kwitnienia wyglądają wspaniale, a jednocześnie delikatnie, jak stada motyli.

Może być uprawiana w hodowli w pokoju i pojemniku. Kwiaty nadające się do cięcia, wytrzymują do 5 dni.

Bardzo dobrze z:

  1. Nisko rosnące kwiaty ogrodowe, tworzące dobrą gęstą pokrywę: balsamy, stokrotki, nisko rosnące astry.
  2. Jakiekolwiek kolory niebieskiego i fioletowego koloru, które podkreślają egzotyczną czułość pachnącego gladiolusa: szałwia, akonit (pamiętaj, że akonity są trujące).
  3. Jakieś kwiaty, w których wyglądzie jest coś pierwotnego, powodującego skojarzenia z kwitnącą łąką, najlepiej jasnoczerwonymi odcieniami: monard, emily.
  4. Trawy i rośliny alpejskich wzgórz: bazylia, wyczyniec.

Cena bulw jest demokratyczna, 100-150 rubli. za opakowanie 10 szt. Kupowanie materiału do sadzenia tego wyrafinowanego, delikatnego i egzotycznego kwiatu dziś nie jest trudne - oferowane jest zarówno przez importerów obcego materiału nasadzeniowego, jak i domowych szkółek.

http://ogorod-bez-hlopot.ru/acidantera-vyrashhivanie-i-uxod.html

Kwiat Atsidantera: lądowanie i opuszczanie w otwartym terenie, przechowywanie

Acidanthera (u zwykłych ludzi - pachnący mieczyk) - niesamowicie piękny kwiat, który można znaleźć na prawie każdej letniej chacie. Jego nazwa pochodzi od słów „acidos” - ostry i „anthos” - kwiat.

Przyjrzyjmy się jego głównym cechom, przeanalizujmy, jakie to są, jakie są jego zalety i wady, a także porozmawiajmy o tym, jak uprawiać ten wspaniały kwiat.

Opis i cechy kwiatu Atsidantera

Rodzaj rodziny tego kwiatu obejmuje prawie 40 gatunków, które występują głównie w afrykańskich tropikach. Na zewnątrz ten kwiat przypomina mieczyk, dla którego otrzymał drugie imię.

Ma proste łodygi i liście liniowe. Same kwiaty są duże - o średnicy 7-9 cm. Są eleganckie, wydzielają delikatny aromat. Są odcienie różowe, białe, żółte lub fioletowe.

Rurka kwiatu jest długa, wygięta. Plasterki są jednolite, przechodząc do kwiatostanu 3-6 kłosków. Żarówka ma zaokrąglony kształt, około 5 cm średnicy, która jest pokryta jasnobrązową powłoką z góry. Owoc rośnie w formie wydłużonego pudełka.

Zalety i wady odmiany

Podobnie jak inne kwiaty, mieczyk o słodkim zapachu ma zalety i wady. Przyjrzyjmy się głównym.

  • Wspaniały wygląd;
  • Łatwość sadzenia;
  • Bezpretensjonalna opieka;
  • Niskie koszty nasion.
  • Niedostępność nasion w naszym regionie
  • Dość wysoki koszt
  • Potrzeba ochrony rośliny przed mrozem

Rodzaje odmian Atsidantera

Różnorodność atsidantery ma około tuzina różnych gatunków. Ale rozważ tylko te, które są najczęściej spotykane w naszym kraju i są dobrze tolerowane przez klimat rosyjski.

Dwukolorowe

Występuje najczęściej. Przywieziony do Rosji z Etiopii. Kwiaty mocno przypominają mieczyk, ale nie są przyciśnięte do łodygi, ale znajdują się na długich nogach.

Muriela (Muriel)

Pochodzi z Półwyspu Południowej Afryki. Ma białe kwiaty z fioletowymi smugami i zielonkawą plamą w gardle.

Bicolor biały

Został odkryty w pobliżu południowoafrykańskiej rzeki Dory. Ma białe kwiaty szkarłatu z plamą w gardle.

Zasady sadzenia kwiatu Acidanthera na otwartym terenie

Na wiosnę należy sadzić cebule zakwaszające. Ich seme są umieszczane w ziemi na głębokości 7-13 cm, w odległości 11-20 cm od siebie, w zależności od wielkości kwiatu.

Aby zakwaszający zakwitł jak najwcześniej, powinien być uprawiany w małych doniczkach, począwszy od marca. Średnica zbiornika powinna wynosić 12-15 cm, aw jednym takim garnku można umieścić maksymalnie 5 żarówek.

Kwiaty rosną w warunkach szklarniowych lub w jasnym miejscu w mieszkaniu. Pod koniec maja rośliny można przesadzać do ogrodu. Trzymając się takiego schematu, można stać się silniejszym, obficie kwitnącym akidanterią.

Zasady opieki

Każda roślina (i atsidantera nie jest wyjątkiem) wymaga ciągłej samoopieki i systematycznego badania. Bez tego roślina po prostu uschnie lub nie uzasadni oczekiwanych rezultatów. Jak dbać o atsidantery.

Regularne podlewanie

Gdy tylko ziemia w doniczce lub w ogrodzie zacznie wysychać, należy ją zwilżyć. Ale ważne jest, aby nie dopuścić do zalania wodą.

Rozluźnienie

Raz w tygodniu gleba wokół rośliny powinna zostać poluzowana.

Pielenie

Chwasty potrzebują chwastów, gdy rosną wokół rośliny.

Top dressing

Produkowane co tydzień, z użyciem nawozów mineralnych.

Hodowla

Kwiat zakwaszacza, podobnie jak mieczyk, może rozmnażać się przez nasiona, cebulki (dzieci bulw). Rozważ każdą z metod bardziej szczegółowo.

Nasiona

Metoda ta jest rzadko stosowana, ponieważ kwitnienie roślin będzie musiało bardzo długo czekać. Jego schemat przedstawia się następująco: pod koniec marca nasiona muszą zostać posadzone na luźnej, bogatej w minerały glebie i wysłane do pomieszczenia o temperaturze 20-25 stopni. Oczywiście sadzonki muszą być stale monitorowane.

Żarówki

Na żarówkach powstało wiele dzieci. Wiosną trzeba je sadzić w rowkach lub pojemnikach z luźną glebą. Systematycznie trzeba robić pielenie, wlewać wodę i rozluźniać glebę. Po kilku latach guzki będą rosły i można je przenieść do stałego miejsca.

Możliwe choroby i szkodniki oraz metody ich zwalczania

Szkodniki, takie jak ślimaki i ślimaki, mogą pożreć atsidantera na terenie kraju. Dlatego przed sadzeniem rośliny cebulki należy starannie potraktować fungicydami, które ochronią roślinę przed suchym i miękkim rozkładem w przyszłości.

Pierwszy znak gnicia - ciemny, zbliżony do koloru rdzy, plamy, które często znajdują się na liściach kwiatu. Po znalezieniu takiego miejsca należy usunąć dotknięty liść.

Oprócz szkodników, kwiat może zostać zainfekowany różnymi infekcjami wirusowymi. Dlatego gleba musi być systematycznie nawożona specjalnymi opatrunkami, które chronią ją przed drobnoustrojami, a liście traktuje się środkami antyseptycznymi.

Przygotowania do zimy

Kiedy kwiat całkowicie zakwitnie, musisz przestać go nawozić i zminimalizować podlewanie. Szypułki są cięte, a liście poniżej pozostają - są niezbędne do odżywiania bulw.

Wraz z nadejściem zimy bulwy z liśćmi muszą być wykopane razem. Następnie łodygi oddziela się od cebulek (pozostało około 2 cm). Bulwa jest usuwana z ziemi, a dzieci są od niej starannie oddzielone.

Jak przechowywać kwas w zimie w domu

Po wyschnięciu bulw należy je określić w ciepłym pomieszczeniu o temperaturze 20-22 stopni i przechowywać przez miesiąc. Następnie trzeba je oczyścić z łusek, resztek liści i korzeni.

Następnie każda żarówka jest owinięta w papierową serwetkę, złożona w papierową torebkę perforowaną (do cyrkulacji powietrza) i wysyłana do przechowywania w ciemnym miejscu o temperaturze około 15 stopni.

Atsidantera w projektowaniu krajobrazu

Acidanthera to niesamowicie piękna roślina. Dlatego jest często używany w projektowaniu krajobrazu. Z pomocą atsidantera rozróżnij klomby i sztuczne zbiorniki, zjeżdżalnie alpejskie itp.

Co więcej, „bonus” takiego projektu można nazwać bardzo przyjemnym, wyrafinowanym zapachem kwiatów, który będzie towarzyszył właścicielom domów w altanie, na podwórku, w pobliżu ławki itp.

Najbardziej skuteczna atsidantra wygląda podczas lądowania w grupach lub w połączeniu z innymi roślinami: szałwia, bylina, akonit, aster i cała reszta, których kwiaty mają czerwony lub fioletowy odcień.

Opinie o ocenach

Nikolay Anatolyevich, 43 lata, St. Petersburg

„Sadziłem kwiaty pod koniec maja. Wcześniej trzymałem je w pudełku przez około miesiąc. Po lodówce „rozmrożone” na parapecie. Pierwszy kolor rośliny dał w sierpniu. Kwitło aż do pierwszych mrozów - niesamowicie piękne. Z korzyści - bezpretensjonalne rośliny. Spośród minusów - nieprzydatność do cięcia ”

Tamara Petrovna, 67 lat, Woroneż

„Postanowiłem posadzić atsidantera na platformie przy wejściu. Zamówiłem żarówki pocztą i przybyli bardzo późno - prawie w czerwcu. Dlatego pierwsze pędy pojawiły się prawie pod koniec sierpnia. Niestety, ale z prognozami mrozu do -30, postanowiłem wykopać bulwy. Było dużo dzieci, żarówek - 3 cm. ”

http://osortah.ru/gladiolus/tsvetok-atsidantera.html

Atsidantera

Acidanthera (Acidanthera) - ta wieloletnia roślina zielna jest członkiem rodziny Iris. Nazwa atsidantera składa się z 2 greckich słów przetłumaczonych jako „ostre” i „kwiatowe”, co wynika z faktu, że okwiatu tej rośliny ma wskazane akcje. Ten rodzaj obejmuje około 40 różnych gatunków, które można znaleźć w tropikach Afryki. Najbardziej popularnym wśród ogrodników jest dwukolorowy kwas lub Muriel, mieczyk, Muriel lub Muriel lub mieczyk, pięknie kwitnący lub mieczyk, pachnący: uprawa tej rośliny ogrodowej rozpoczęła się w 1886 r., A wcześniej została oddzielona na oddzielny rodzaj. Do tej pory gatunek ten jest przedstawicielem rodzaju Gladiolus, a także dziko rosnących rodzajów zakwaszaczy, obecnie są one również nazywane mieczykami. Ale aby uniknąć zamieszania, Muriel mieczy i w specjalnej literaturze, a wśród ogrodników nadal określane jako atsidantery.

Cechy atsidantery

Kwaśny Muriel jest byliną o wysokości 1,2 m. Zaokrąglone bulwy, pomalowane na biało, osiągają średnicę 30 mm, są pokryte gęstą skorupą koloru brązowego. Na szczycie pędów może być rozgałęziony lub prosty. Długość zielonkawych płytek liściowych około 50 cm, mają kształt liniowy lub szypułkowy. Kwiatostany kolców składają się z 3–10 kwiatów o kolorze biało-kremowym, które osiągają średnicę 5–12 centymetrów. Kwiaty mają przyjemny słodki zapach, atrakcyjny dla pszczół, mają długą rurkę, a także 6 spiczastych płatków, które zmieniają kolor na ciemnopurpurowy, ciemnofioletowy lub prawie czarny kolor bliżej podstawy. Kwitnienie obserwuje się od sierpnia do września. Ujawnianie kwiatów odbywa się na przemian od dołu do góry, w związku z tym czas kwitnienia każdej szypułki może wynosić do czterech tygodni. Owoc jest wydłużonym pudełkiem z nasionami w środku.

Sadzenie Atsidantery na otwartym terenie

O której godzinie sadzić

Ponieważ roślina tropikalna atsidantera jest ciepłolubna, jej sadzenie przeprowadza się w głębokiej wiośnie (od ostatnich dni kwietnia do końca maja) po rozgrzaniu się ziemi. Do sadzenia wybierz dobrze oświetlony obszar. Jeśli uprawia się go w regionie z długą i stosunkowo zimną wiosną, to aby rośliny mogły kwitnąć w czasie, jego bulwy należy posadzić w maju do destylacji. Weź garnek o średnicy od 12 do 15 centymetrów, który musi być wypełniony przepuszczalną, luźną mieszanką gleby. Posadzono w nim 3-6 cebuli na głębokość od 40 do 50 mm. Następnie garnek jest czyszczony na dobrze oświetlonym parapecie lub w szklarni. W ostatnich dniach maja kwiaty należy sadzić w otwartej glebie. Te uprawiane bulwy wytwarzają silne krzewy, które różnią się bujnym i długim kwitnieniem.

Zasady lądowania

W średnich szerokościach geograficznych, a także w regionach o ciepłym klimacie, zakwaszacze schodzą bezpośrednio na otwartą ziemię. Najpierw należy przygotować miejsce z podchłonną glebą odżywczą, w tym celu wykopią ją, wykonując nawóz (humus lub kompost), a także piasek do drenażu, jeśli to konieczne. Następnie powierzchnia działki musi zostać wyrównana.

Przed sadzeniem, bulwy muszą być traktowane słabym roztworem potasu manganu, gdy wyschną, powinny być sadzone na miejscu. Cebulę sadzi się w grupach po 8-30 sztuk, zakopuje się w glebie o 8-10 centymetrów (w zależności od wielkości materiału sadzeniowego), natomiast między nimi należy zachować odległość 1-20 centymetrów. Sadzone żarówki wymagają obfitego podlewania.

Dbanie o ogrodnika

Trzeba dbać o atsidantery w ogrodzie w taki sam sposób, jak w przypadku innych kwiatów ogrodowych. Potrzebuje podlewania na czas, pielenia i rozluźniania powierzchni gleby między krzewami. Aby znacznie zmniejszyć ilość chwastów i nawadniania, powierzchnię terenu należy wypełnić warstwą ściółki, w której należy stosować tylko materiały organiczne, np. Torf, skoszoną trawę, trociny lub próchnicę. Aby krzaki wyglądały spektakularnie i porządnie przez cały czas, kwiaty, które zaczęły zanikać, powinny zostać odcięte na czas.

Jak podlewać i karmić

Uprawa ta wymaga systematycznego i umiarkowanego nawadniania, zwłaszcza w przypadku długotrwałej gorącej i suchej pogody. Należy pamiętać, że ten kwiat nie toleruje suszy i płynów stojących w glebie. Jeśli roślina zostanie wylana, może to doprowadzić do pojawienia się zgnilizny na systemie korzeniowym. Podczas kwitnienia podlewanie powinno być zmniejszone, ale gleba w okolicy powinna być zawsze trochę mokra. Podczas podlewania konieczne jest zapewnienie, aby kropelki cieczy nie spadały na kwiaty i liście, w przeciwnym razie na ich powierzchni mogą powstawać oparzenia. Woda kwiaty potrzebują oddzielonej wody, która nie powinna być zimna. Po całkowitym wchłonięciu cieczy do gleby należy poluzować jej powierzchnię, wyciągając jednocześnie wszystkie chwasty.

Konieczne jest karmienie tej kultury kwiatowej złożonymi nawozami mineralnymi, które są nakładane na glebę. W sezonie należy podawać 2 lub 3 razy. Po raz pierwszy rośliny są karmione nawozami organicznymi, drugi raz - podczas aktywnego wzrostu i zwiększania zielonej masy, nawozy zawierające azot są używane do nawożenia, a na krótko przed procesem pączkowania należy dodać do gleby kompleks fosforowo-potasowy. Zasadniczo nakarm kwasy jednocześnie podlewając. Taka roślina nie może być karmiona świeżymi nawozami organicznymi.

Przesadzanie i zimowanie

Jeśli w regionie, w którym uprawia się tę roślinę, zimą temperatura powietrza spada do wskaźników ujemnych, a następnie cebula powinna zostać usunięta z gleby jesienią, a wiosną powinna być ponownie zasadzona na otwartym terenie.

Która godzina jest lepsza, aby wykopać żarówki? Po ottsvetet roślin, jego łodygi powinny być usunięte, ale dolne płyty liści powinny pozostać na krzaku aż do pierwszych mrozów. Po ustaleniu zimnej pogody na zewnątrz, odcina się nadziemną część kwiatu, a bulwiastą bulwę wydobytą z gleby należy usunąć do przechowywania.

Jak oszczędzać cebulę? Kopane cebule należy dokładnie wysuszyć, w tym celu są przechowywane przez około 4 tygodnie w temperaturze około 20 stopni. Następnie usuwają zniszczone przez zgniliznę płatki, korzenie, a następnie moczone w roztworze preparatu grzybobójczego i suszone. Przygotowany materiał do sadzenia do przechowywania musi być złożony w papierowych torebkach lub w kartonowych pudełkach z perforacją dla swobodnego dostępu świeżego powietrza. Są one przechowywane w temperaturze od 15 do 16 stopni przed początkiem okresu wiosennego. Jeśli pomieszczenie jest chłodniejsze, cebula pogrąży się w stanie spoczynku, a jeśli jest cieplej, wtedy bulwiaste rośliny zaczynają kiełkować dużo wcześniej niż to konieczne. Rośliny cebuli są sadzone w marcu, a jeśli region ma stosunkowo ciepły klimat, to w ostatnich dniach kwietnia są sadzone bezpośrednio w otwartej glebie.

Powielanie zakwaszaczy

Do reprodukcji takiego kwiatu za pomocą nasion, jak również rumienia i niemowląt. Jak propagować ją z cebulą, opisano szczegółowo powyżej. Na bulwiastej żarówce rośnie dość duża liczba dzieci. Wiosną, przed sadzeniem cebulek na otwartym terenie, muszą oderwać wszystkie uformowane dzieci, które są sadzone w szkołach do uprawy. Jeśli rośliny zapewnią właściwą opiekę, to jesienią tego roku zaczną kwitnąć. Żywotność żarówki dorosłego wynosi około 5 lat.

Wystarczy tej rośliny, aby wyrosła z nasion. Wysiewaj nasiona w zimie na sadzonki, jak zawsze, i nie trzeba ich rozwarstwiać. Mieszanka gleby wymaga żyzności, jej przybliżony skład: torf, ziemia ogrodowa i piasek (1: 1: 1). Pojemność należy umieścić w stosunkowo ciepłym miejscu (około 20 stopni). Podłoże powinno być stale lekko wilgotne, w tym celu należy przykryć pojemnik szkłem lub folią, a powierzchnia mieszanki gleby powinna być systematycznie zwilżana z opryskiwacza. Uprawy muszą być codziennie wentylowane, a kondensat musi być usuwany ze schronu w odpowiednim czasie. Sadzonki zbiera się w kwietniu lub maju, kiedy tworzą 2 prawdziwe płytki liści. Do zbioru używa się pojedynczych doniczek i lepiej, gdy są one torfowe, w tym przypadku, podczas sadzenia sadzonek w otwartej glebie, system korzeniowy nie będzie musiał być ponownie ranny. Sadzonki Atsidantery rosną dość szybko, a latem można je już sadzić na rabacie kwiatowym. W trzecim roku życia należy wyhodować pierwsze łodygi kwiatowe.

Choroby i szkodniki

Kleszcze cebulowe mogą żyć roztoczami cebulowymi, ślimakami, mszycami i owadami skalnymi. Aby zapobiec krzewom, zaleca się spryskiwanie amoniakiem lub musztardowym proszkiem, te środki ludowe są absolutnie nieszkodliwe dla ludzi, zwierząt i roślin. Jeśli strupy lub mszyce osiedlą się na krzakach, wtedy one i powierzchnia pod nimi powinny być spryskane preparatami owadobójczymi. Akarycydy są używane do zabijania kleszczy. Jeśli pojawią się ślimaki, będą musiały być złożone ręcznie. Również na powierzchni terenu zaleca się rozkładanie kawałków desek i łupków, gdzie ślimaki uwielbiają się ukrywać przed palącym słońcem, trzeba je tylko zbierać i niszczyć.

Atsidantera może uzyskać mączniaka prawdziwego, mozaikę, zgniliznę korzeni i rdzę. W krzaku dotkniętym mozaiką płytki liści stają się różnorodne. Ta choroba jest nieuleczalna, a zarażony krzew musi zostać spalony. Pozostałością tych chorób są grzyby, do ich leczenia stosuje się fungicydy, na przykład roztwór płynów Bordeaux lub siarczan miedzi (1%). Aby zapobiec zakażeniu roślin chorobami zakaźnymi, należy odpowiednio dbać o to, przestrzegając wszystkich agrotechnicznych zasad kultury i nie zapominając o środkach zapobiegawczych. Najczęstsze przyczyny chorób grzybowych: słaby drenaż lub brak, prawidłowe lub zbyt obfite podlewanie i duża liczba chwastów.

Rodzaje i rodzaje atsidantery ze zdjęciami i nazwami

Najbardziej popularny wśród ogrodników jest rodzaj dwukolorowego środka zakwaszającego, jego szczegółowy opis można znaleźć powyżej. Powinieneś również wiedzieć, że wśród ogrodników dość popularna jest hybryda tego gatunku, zwana atsidanterką Tubergen: jej kwiaty są znacznie większe niż u głównych gatunków. Znacznie rzadziej uprawia się inne rodzaje zakwaszaczy (mieczyk):

Kwasanthera tropikalna (Acidanthera aequinoctialis)

Wysokość krzewu wynosi około 1,3 m, płyty liściowe są wielo-prążkowane. Skład dwustronnych kwiatostanów obejmuje 5 lub 6 kwiatów o białym kolorze, które mają długą rurkę i purpurowe lub purpurowe plamki. Istnieje przypuszczenie, że gatunek ten jest wyższą tropikalną postacią dwukolorowych zakwaszaczy.

Kwasanthera biała (Acidanthera candida)

W naturze występuje w tropikalnych regionach Afryki. Kwiatostany są białe i bardzo pachnące. Prosta łodyga jest łagodna.

Znane są również gatunki, takie jak: krótkie rurkowate, peleryna, zlakolistnaya, Fourcade, mało kwitnące, tubularne, różowo-białe i szerokopisy.

http://rastenievod.com/atsidantera.html

Atsidantera: popularne odmiany, sadzenie i pielęgnacja na otwartym polu

Atsidantera to roślina z rodziny rodziny zabójców, która jest odległym „krewnym” mieczyków. Te kwiaty o delikatnych płatkach i delikatnym aromacie pochodzą z Afryki, a tłumaczenie z greckiego brzmi jak „ostry kwiat”. Ta nazwa atsidantera została otrzymana z powodu płatków spiczastej formy.

W ludziach istnieje inna nazwa tego egzotycznego piękna: „pachnący lub zimujący mieczyk”. Rośliny mają pewne zewnętrzne podobieństwa.

Popularne rodzaje atsidantery ze zdjęciem

Atsidantera to roślina wieloletnia o bulwiastych korzeniach o średnicy do 5 cm, liście kwiatu mają ciemnozielony odcień, gładkie krawędzie i błyszczącą, błyszczącą powierzchnię. Łodyga osiąga wysokość od 1 do 2 m, a na szczycie rośliny znajdują się duże kwiatostany, zebrane w ucho. Każdy kwiat jest przymocowany do pędu za pomocą długiej, zakrzywionej łodygi w kształcie rurki.

Kwiatostany mają 6 płatków i osiągają średnicę od 7 do 12 cm Atsidantera ma najczęściej kolor biały, żółty i różowy, może mieć kolor monochromatyczny lub pstrokaty. Ta roślina kwitnie w sierpniu lub wrześniu, proces trwa do pierwszych przymrozków.

Istnieje wiele odmian atsidantery, z których najpopularniejsze to:

  • Atsidantera Kapskaya. Ten typ rośliny charakteryzuje się dużymi kremowymi kwiatami z czerwonawymi żyłami na płatkach.
  • Atsidantera biały. Rośliny o prostych łodygach i białych kwiatach, na płatkach których nie ma plam. Ten typ ma silny i trwały aromat.
  • Acidantera Fourcade. Płatki tego kwiatu są malowane w kolorze liliowo-różowym, a łodygi są niskie i cienkie.
  • Atsidantera tropikalna. Roślina ta jest dość wysoka, jej łodyga sięga 130 cm, liście są żebrowane, ciemnozielone, a kwiatostany składają się z 5-6 pąków. Kolor kwiatów jest jasnoróżowy lub biały, z karmazynowymi plamami.
  • Atsidantera dwukolorowa. Ten gatunek jest najczęstszy i wygląda nieco inaczej niż mieczyk. Kwiatostany znajdują się na długich nogach i nie są przyciśnięte do łodygi, mają delikatny przyjemny aromat.

Z reguły zapach tych kwiatów charakteryzuje się miodowymi lub owocowymi nutami. Zapach niektórych rodzajów zakwaszaczy jest silny i trwały, podczas gdy inne są pachnące ledwie wyczuwalne.

Kwiatostany Atsidantery składają się z 6 płatków, mogą osiągać 12 cm średnicy.

Kontrola szkodników i chorób

Jakie choroby zagrażają temu tropikalnemu kwiatowi? Jak wszystkie bulwiaste, zakwaszenia często cierpią z powodu zgnilizny. W tym okresie liście są pokryte zardzewiałymi ciemnymi plamami, co nieuchronnie prowadzi do śmierci rośliny, jeśli nie do podjęcia działań w odpowiednim czasie.

W takiej sytuacji pomoże leczenie cebulki kwiatowej preparatami zawierającymi fungicydy, na przykład Fitosporin-M. Inną opcją „leczenia” jest zastosowanie 1% płynu Bordeaux, który pomoże poradzić sobie z problemem nawet w późniejszych stadiach choroby. Możesz uniknąć pojawienia się zgnilizny, obserwując warunki podlewania, a także zasady opieki nad rośliną.

Kolejny atak - szkodniki. Ślimaki, ślimaki i mszyce mogą jeść liście roślinności. Aby tego uniknąć, konieczne będzie przeprowadzenie leczenia profilaktycznego przy użyciu bezpiecznych środków. W wyspecjalizowanych sklepach można znaleźć wiele związków chemicznych, z których najbardziej skuteczny jest Fufanon. Dopuszczalne jest również stosowanie metod ludowych i przetwarzanie kwiatu amoniakiem lub proszkiem musztardowym.

Jak sadzić atsidantery

Do sadzenia wybierz żarówki płaskie i duże.

Sadzenie i pielęgnacja na otwartym polu nie będzie szczególnie trudne, jeśli wiesz, jak to zrobić poprawnie. Powinieneś zacząć od wyboru strony i jej przetwarzania.

Lepiej jest umieścić atsidantera w cichym, słonecznym miejscu, maksymalnie chronionym przed wiatrem. Gleba powinna być luźna i lekko kwaśna, z dobrym napowietrzaniem. Przed rozpoczęciem sadzenia należy wykopać wybraną część ziemi i zastosować nawozy organiczne i mineralne. Jeśli gleba jest uboga lub gliniasta, po obróbce skrawaniem konieczne jest dwukrotne karmienie wiosną i jesienią.

Gdy strona jest gotowa, musisz wykonać materiał do sadzenia. Aby to zrobić, musisz posortować bulwy, wybierając najsilniejsze i najzdrowsze. Takie cebulki powinny mieć zaokrąglony kształt, mleczno-biały kolor, przykryć żółtawą lub jasnobrązową łuską i osiągnąć średnicę 3-7 cm. Kilka godzin przed rozpoczęciem sadzenia moczyć bulwy w roztworze stymulatorów wzrostu lub rozcieńczać w wodzie nadmanganian potasu.

Następnie możesz przejść bezpośrednio do lądowania. Należy to zrobić w drugiej połowie maja, kiedy temperatura powietrza nie spada poniżej +12 stopni.

Procedura jest przeprowadzana w następującej kolejności:

  1. Gleba jest rozluźniona i wyrównana za pomocą grabi, ziemne grudki są rozbite.
  2. Ziemia jest zwilżona, po czym cebulki są sadzone w odległości 15-20 cm od siebie, na głębokość 6-8 cm.
  3. Obszar lądowania jest nawożony zgniłym obornikiem lub torfem, aby zapobiec wzrostowi chwastów.
  4. Łóżko jest pokryte folią, którą należy usunąć po pojawieniu się pierwszych pędów.

Na notatce. Atsidantera kwitnie od późnego lata, jednak jeśli spadnie duża ilość deszczu, doprowadzi to do opóźnienia pojawienia się kwiatostanów, a nawet może całkowicie zablokować proces kwitnienia.

Żarówki zakwaszające sadzone są na otwartym terenie w odległości około 20 cm od siebie.

Uprawa i opieka nad kwasem

Uprawa i opieka nad tą bezpretensjonalną rośliną polega na wykonaniu następujących czynności:

  • Podlewanie Kwiat wilgoci musi być regularnie i umiarkowanie, ponieważ nie toleruje suszy i stagnacji wody. W okresach aktywnego kwitnienia objętość cieczy będzie musiała być nieco zmniejszona.
  • Pielenie i rozluźnianie. Ziemia będzie musiała zostać poluzowana po każdym podlewaniu, a gdy pojawią się chwasty, natychmiast usuń je z klombu. Aby nie uszkodzić żarówek, należy to robić ostrożnie.
  • Top dressing. Nawozy powinny być stosowane podczas sadzenia, podczas aktywnego wzrostu i wzrostu zielonej masy, jak również bezpośrednio przed pojawieniem się kwiatów, na etapie pączkowania. Z reguły stosuje się do tego kompozycje oparte na kompleksach organicznych lub mineralnych.
  • Przytnij. Po zakończeniu okresu kwitnienia konieczne będzie usunięcie wszystkich wysuszonych części rośliny, a na początku zimnej pogody pozostawić tylko dolne liście.

Po przycięciu żarówki będą musiały pozostać na ziemi, aby mogły zostać nasycone składnikami odżywczymi. Kiedy wykopać bulwy? Zależy to od warunków klimatycznych, procedura powinna być przeprowadzona z początkiem pierwszych mrozów.

Gleba wokół środków czyszczących jest zwilżona wodą i poluzowana.

Przechowywanie i zimowanie

Podczas kopania żarówek należy uważać, aby ich nie uszkodzić i „chwycić” dużą ilość ziemi. Po usunięciu bulw z gleby grudy są usuwane, a cebule są suszone w temperaturze nie niższej niż +20 stopni w warunkach intensywnej cyrkulacji powietrza.

Proces suszenia powinien trwać co najmniej 1 miesiąc, aw tym okresie bulwy można poddać działaniu fungicydów, aby uniknąć pojawienia się zgnilizny i pleśni. Podsumowując, będziesz musiał usunąć je ze skal.

Suszone i przetworzone cebule są układane w wiązki papieru, a następnie w pudełkach. Aby utrzymać bulwy, wybierz ciepłe, suche i dobrze wentylowane pomieszczenia o temperaturze powietrza od +12 do +15 stopni.

Po informacje. Przechowywanie cebul w zimie może zachodzić bezpośrednio w glebie, która będzie musiała być mulczowana torfem, liśćmi i igłami, a także przykrywać miejsce sadzenia gałęziami i tekturą. Jednak ta metoda nie gwarantuje bezpieczeństwa bulwy, ponieważ w warunkach śnieżnej zimy i późniejszego rozmrażania gleba może być zbyt mokra. A kiedy odwilży się skończy, a znowu zimno, bulwy mogą zamarznąć, co doprowadzi do ich śmierci.

Przed zimą cebule kopaczy kwasów są wykopywane, czyszczone, suszone i usuwane w suchym miejscu.

Metody rozmnażania Zakwaszacze

Rozmnażanie kwaśnego kwasu może następować na trzy sposoby: z nasion, cebulek i dzieci. W pierwszym przypadku kwiaciarnia wymaga czasu i cierpliwości, ponieważ rośliny wyrastające z nasion kwitną znacznie później niż inne. Z tego powodu ta metoda hodowli jest mniej powszechna niż inne.

Aby wyhodować zakwaszacz z nasion, musisz wykonać następujące czynności:

  1. Przygotuj pojemniki i napełnij je luźną glebą.
  2. Aby zapłodnić ziemię, a następnie zasiać nasiona. Należy to zrobić na przełomie lutego i marca.
  3. Gdy kiełki stają się silniejsze, przeszczep je do szklarni i utrzymuj temperaturę + 20-25 stopni.
  4. Do czasu dojrzewania sadzonek konieczne jest wybranie.

Kiedy rośniesz z dzieci rosnących na cebulkach, musisz poważnie podejść do przygotowania łóżek. Ziemia będzie musiała kopać, pękać i nawozić, a następnie materiał roślinny w rowkach. Ponadto konieczne jest nawadnianie, chwast i rozluźnianie w odpowiednim czasie, a jesienią wykopywanie kłączy z gleby, ponieważ nie tolerują one niskich temperatur.

Sadzonki nurkujące zakwaszają, nurkują, a następnie sadzą na otwartym terenie.

Po dwóch lub trzech latach od dzieci wyrosną małe bulwy, które są również wykorzystywane jako materiał do uprawy.

Atsidantera w projektowaniu krajobrazu i w połączeniu z innymi roślinami

Atsidantera stanie się godną ozdobą stoczni, a następujące obszary mogą być miejscem jej lądowania:

  • trawniki;
  • Rockeries;
  • zjeżdżalnie alpejskie;
  • tereny rekreacyjne;
  • werandy;
  • płoty;
  • sztuczne zbiorniki.

Można sadzić te kwiaty zarówno na otwartym terenie, jak i na doniczkach ulicznych, i łączyć je z różnymi roślinami.

Co najważniejsze, dogadują się z takimi mieszkańcami kwietników:

Kwiaty atsidantery potrafią zadowolić oko, nie tylko na ulicy, ale także w pomieszczeniach. Długo zachowują oryginalny wygląd w kroju i pachną słodko aż do momentu blaknięcia, jeśli włożysz je do wazonów i zmienisz wodę w odpowiednim czasie.

W tym filmie kwiaciarnia mówi, jak prawidłowo uprawiać atsidanter i jakiego rodzaju opieki potrzebuje.

http://cveti-rasteniya.ru/acidantera-posadka-i-uxod.html

Publikacje Kwiatów Wieloletnich