Owoce

Kwiat Atsidantera: lądowanie i opuszczanie w otwartym terenie, przechowywanie

Acidanthera (u zwykłych ludzi - pachnący mieczyk) - niesamowicie piękny kwiat, który można znaleźć na prawie każdej letniej chacie. Jego nazwa pochodzi od słów „acidos” - ostry i „anthos” - kwiat.

Przyjrzyjmy się jego głównym cechom, przeanalizujmy, jakie to są, jakie są jego zalety i wady, a także porozmawiajmy o tym, jak uprawiać ten wspaniały kwiat.

Opis i cechy kwiatu Atsidantera

Rodzaj rodziny tego kwiatu obejmuje prawie 40 gatunków, które występują głównie w afrykańskich tropikach. Na zewnątrz ten kwiat przypomina mieczyk, dla którego otrzymał drugie imię.

Ma proste łodygi i liście liniowe. Same kwiaty są duże - o średnicy 7-9 cm. Są eleganckie, wydzielają delikatny aromat. Są odcienie różowe, białe, żółte lub fioletowe.

Rurka kwiatu jest długa, wygięta. Plasterki są jednolite, przechodząc do kwiatostanu 3-6 kłosków. Żarówka ma zaokrąglony kształt, około 5 cm średnicy, która jest pokryta jasnobrązową powłoką z góry. Owoc rośnie w formie wydłużonego pudełka.

Zalety i wady odmiany

Podobnie jak inne kwiaty, mieczyk o słodkim zapachu ma zalety i wady. Przyjrzyjmy się głównym.

  • Wspaniały wygląd;
  • Łatwość sadzenia;
  • Bezpretensjonalna opieka;
  • Niskie koszty nasion.
  • Niedostępność nasion w naszym regionie
  • Dość wysoki koszt
  • Potrzeba ochrony rośliny przed mrozem

Rodzaje odmian Atsidantera

Różnorodność atsidantery ma około tuzina różnych gatunków. Ale rozważ tylko te, które są najczęściej spotykane w naszym kraju i są dobrze tolerowane przez klimat rosyjski.

Dwukolorowe

Występuje najczęściej. Przywieziony do Rosji z Etiopii. Kwiaty mocno przypominają mieczyk, ale nie są przyciśnięte do łodygi, ale znajdują się na długich nogach.

Muriela (Muriel)

Pochodzi z Półwyspu Południowej Afryki. Ma białe kwiaty z fioletowymi smugami i zielonkawą plamą w gardle.

Bicolor biały

Został odkryty w pobliżu południowoafrykańskiej rzeki Dory. Ma białe kwiaty szkarłatu z plamą w gardle.

Zasady sadzenia kwiatu Acidanthera na otwartym terenie

Na wiosnę należy sadzić cebule zakwaszające. Ich seme są umieszczane w ziemi na głębokości 7-13 cm, w odległości 11-20 cm od siebie, w zależności od wielkości kwiatu.

Aby zakwaszający zakwitł jak najwcześniej, powinien być uprawiany w małych doniczkach, począwszy od marca. Średnica zbiornika powinna wynosić 12-15 cm, aw jednym takim garnku można umieścić maksymalnie 5 żarówek.

Kwiaty rosną w warunkach szklarniowych lub w jasnym miejscu w mieszkaniu. Pod koniec maja rośliny można przesadzać do ogrodu. Trzymając się takiego schematu, można stać się silniejszym, obficie kwitnącym akidanterią.

Zasady opieki

Każda roślina (i atsidantera nie jest wyjątkiem) wymaga ciągłej samoopieki i systematycznego badania. Bez tego roślina po prostu uschnie lub nie uzasadni oczekiwanych rezultatów. Jak dbać o atsidantery.

Regularne podlewanie

Gdy tylko ziemia w doniczce lub w ogrodzie zacznie wysychać, należy ją zwilżyć. Ale ważne jest, aby nie dopuścić do zalania wodą.

Rozluźnienie

Raz w tygodniu gleba wokół rośliny powinna zostać poluzowana.

Pielenie

Chwasty potrzebują chwastów, gdy rosną wokół rośliny.

Top dressing

Produkowane co tydzień, z użyciem nawozów mineralnych.

Hodowla

Kwiat zakwaszacza, podobnie jak mieczyk, może rozmnażać się przez nasiona, cebulki (dzieci bulw). Rozważ każdą z metod bardziej szczegółowo.

Nasiona

Metoda ta jest rzadko stosowana, ponieważ kwitnienie roślin będzie musiało bardzo długo czekać. Jego schemat przedstawia się następująco: pod koniec marca nasiona muszą zostać posadzone na luźnej, bogatej w minerały glebie i wysłane do pomieszczenia o temperaturze 20-25 stopni. Oczywiście sadzonki muszą być stale monitorowane.

Żarówki

Na żarówkach powstało wiele dzieci. Wiosną trzeba je sadzić w rowkach lub pojemnikach z luźną glebą. Systematycznie trzeba robić pielenie, wlewać wodę i rozluźniać glebę. Po kilku latach guzki będą rosły i można je przenieść do stałego miejsca.

Możliwe choroby i szkodniki oraz metody ich zwalczania

Szkodniki, takie jak ślimaki i ślimaki, mogą pożreć atsidantera na terenie kraju. Dlatego przed sadzeniem rośliny cebulki należy starannie potraktować fungicydami, które ochronią roślinę przed suchym i miękkim rozkładem w przyszłości.

Pierwszy znak gnicia - ciemny, zbliżony do koloru rdzy, plamy, które często znajdują się na liściach kwiatu. Po znalezieniu takiego miejsca należy usunąć dotknięty liść.

Oprócz szkodników, kwiat może zostać zainfekowany różnymi infekcjami wirusowymi. Dlatego gleba musi być systematycznie nawożona specjalnymi opatrunkami, które chronią ją przed drobnoustrojami, a liście traktuje się środkami antyseptycznymi.

Przygotowania do zimy

Kiedy kwiat całkowicie zakwitnie, musisz przestać go nawozić i zminimalizować podlewanie. Szypułki są cięte, a liście poniżej pozostają - są niezbędne do odżywiania bulw.

Wraz z nadejściem zimy bulwy z liśćmi muszą być wykopane razem. Następnie łodygi oddziela się od cebulek (pozostało około 2 cm). Bulwa jest usuwana z ziemi, a dzieci są od niej starannie oddzielone.

Jak przechowywać kwas w zimie w domu

Po wyschnięciu bulw należy je określić w ciepłym pomieszczeniu o temperaturze 20-22 stopni i przechowywać przez miesiąc. Następnie trzeba je oczyścić z łusek, resztek liści i korzeni.

Następnie każda żarówka jest owinięta w papierową serwetkę, złożona w papierową torebkę perforowaną (do cyrkulacji powietrza) i wysyłana do przechowywania w ciemnym miejscu o temperaturze około 15 stopni.

Atsidantera w projektowaniu krajobrazu

Acidanthera to niesamowicie piękna roślina. Dlatego jest często używany w projektowaniu krajobrazu. Z pomocą atsidantera rozróżnij klomby i sztuczne zbiorniki, zjeżdżalnie alpejskie itp.

Co więcej, „bonus” takiego projektu można nazwać bardzo przyjemnym, wyrafinowanym zapachem kwiatów, który będzie towarzyszył właścicielom domów w altanie, na podwórku, w pobliżu ławki itp.

Najbardziej skuteczna atsidantra wygląda podczas lądowania w grupach lub w połączeniu z innymi roślinami: szałwia, bylina, akonit, aster i cała reszta, których kwiaty mają czerwony lub fioletowy odcień.

Opinie o ocenach

Nikolay Anatolyevich, 43 lata, St. Petersburg

„Sadziłem kwiaty pod koniec maja. Wcześniej trzymałem je w pudełku przez około miesiąc. Po lodówce „rozmrożone” na parapecie. Pierwszy kolor rośliny dał w sierpniu. Kwitło aż do pierwszych mrozów - niesamowicie piękne. Z korzyści - bezpretensjonalne rośliny. Spośród minusów - nieprzydatność do cięcia ”

Tamara Petrovna, 67 lat, Woroneż

„Postanowiłem posadzić atsidantera na platformie przy wejściu. Zamówiłem żarówki pocztą i przybyli bardzo późno - prawie w czerwcu. Dlatego pierwsze pędy pojawiły się prawie pod koniec sierpnia. Niestety, ale z prognozami mrozu do -30, postanowiłem wykopać bulwy. Było dużo dzieci, żarówek - 3 cm. ”

http://osortah.ru/gladiolus/tsvetok-atsidantera.html

Atsidantera - zdjęcie, lądowanie, opieka, rozmnażanie

Nazwa botaniczna: Acidanthera.

Rodzina Iris.

Pochodzenie Góry tropikalnej Afryki Wschodniej, północnej Etiopii.

Opis Mieczyk pachnący lub atsidantera - bylina kwitnąca. Liście są długie, do 1 m. Liniowy, podobny do miecza, stojący pionowo, wskazywał na czubek. Kwiaty są pachnące, białe, gwiaździste, o średnicy 5-7 cm z ostrymi płatkami i ciemnofioletowym, w środku bordowym punktem. Na każdej szypułce znajduje się 5-12 pąków, które otwierają się na przemian w ciągu miesiąca.

Acidanthera bicolor lub bicolor - Acidanthera bicolor

Najczęściej spotykany rodzaj kwaśnych liści ma długie, zielone liście w kształcie miecza. Cienkie szypułki mogą pomieścić do 12 kwiatów każdy, a okres kwitnienia trwa do 3 tygodni. Kwiaty są białe z bordowym lub fioletowym środkiem.

Wysokość Około 1 metra.

Atsidantera - opieka domowa

Warunki temperaturowe Normalna temperatura pokojowa.

Rosnąca atsidatery - oświetlenie. W słońcu. W cieniu kwiaty stają się mniejsze lub wcale nie kwitną.

Opuszczam Wczesną wiosną bulwy są sadzone w doniczce, a kwitnienie następuje w tym samym czasie pod koniec lata. Po kwitnieniu bulwy są usuwane z gleby i przechowywane w chłodnym, suchym miejscu.

Podłoże. Żyzna, dobrze przepuszczalna gleba z dodatkiem grubego piasku.

Atsidantera w sosie na wierzchu. Roślina ta bardzo ceni regularny opatrunek wierzchni, jej kwiaty rosną w rozmiarach.

Cel W warunkach pokojowych, używany jako urządzenie do wymuszania, nadaje się również do cięcia. Kwiaty są niezwykle pachnące, z lekkim zapachem przypominającym gardenię lub jaśmin, zapach jest wzmocniony w nocy.

Kiedy zakwaszający zakwitnie. Sierpień.

Wilgotność powietrza Nie ma specjalnych wymagań, kwiat Acantantera z łatwością przenosi raczej suchą atmosferę pomieszczeń mieszkalnych.

Podlewanie Okresowe umiarkowane podlewanie w okresie wegetacji, gdy rośnie w doniczce, ale przesuszenie nie toleruje.

Lądowanie Atsidantera, przesadzanie. Nie jest konieczne, ponieważ jest często uprawiany jako roczny. Atsidantery wydają wiosną żarówki.

Rozmnażanie Atsidantera. Żarówki dla dzieci.

Szkodniki i choroby. Wrażliwe na szarą zgniliznę, rdzę, wirus mozaiki. Wśród szkodników najbardziej zagrożonych są mszyce, pająki i wciornastki.

Uwaga

Hydroponika.

Podsumowując - 7 tajemnic sukcesu:

  1. Temperatura uprawy: przez cały rok zawiera w normalnej temperaturze pokojowej od 18 do 24 ° C
  2. Oświetlenie: jasno oświetlone miejsce, roślina będzie cieszyć się kąpielą w słońcu.
  3. Podlewanie i wilgotność powietrza: woda po wyschnięciu górnej warstwy gleby, nie jest konieczne zwiększanie wilgotności powietrza.
  4. Przycinanie: nie spiesz się, aby usunąć umierające liście - kontynuują podawanie żarówki do ostatniej chwili.
  5. Gleba: dobrze osuszone, podłoże odżywcze.
  6. Górny opatrunek: od wiosny do jesieni z nawozami mineralnymi co 2 tygodnie.
  7. Rozmnażanie: cebulki córki.

Możesz być także zainteresowany:

http://zelenypodokonnik.ru/irisovye/118-atsidantera

Uprawa i opieka Atsidantera w otwartej reprodukcji ziemi

Atsidantera - roślina bulwiasta. Znana jest również jego inna nazwa - pachnący mieczyk. Rzeczywiście, istnieją zewnętrzne podobieństwa z mieczykami, na przykład wysokość, kształt i kolor liści, pionowa łodyga. Ale tutaj kończą się podobieństwa, ponieważ atsidantera jest o wiele bardziej elegancka w swoim pięknie. Jeśli chodzi o smak, wygląda jak zapach żonkili.

Atsidantera nie może pochwalić się obfitym kwitnieniem (z jednej żarówki), ale nie trwa długo. Faktem jest, że dwa lub trzy kwiaty mogą zakwitnąć w tym samym czasie, po tym jak zakwitną, muszą zostać usunięte, a następnie zostaną zastąpione nowymi.

Treść

Odmiany i rodzaje

Atsidantera dwukolorowa (mieczyk Muriel). Długość łodygi, na której znajduje się kwiat, może osiągnąć metr wysokości, podczas gdy liście mają 40-50 cm długości. Kwiaty są w kształcie gwiazd, mają śnieżnobiałe lub kremowe odcienie, a jasna bordowa plama rozciąga się od środka, co jest fascynujące i przyciągając oko do siebie.

Tropical atsidantera - ma długie, żebrowane liście i długi, wyprostowany pień, nieco ponad metr, z miękkim różowym kwiatostanem z jasnymi szkarłatnymi plamami.

Atsidantera biały - ma białe kwiaty, bez plam i rozprowadza bardzo silny zapach.

Acytantera jest drobnolistna - ma wąskie liście, a kwiaty mają delikatne różowe płatki z jasnopurpurowymi podłużnymi paskami emanującymi ze środka szypułki.

Krótkie rurkowate atsidantera - kwiaty mają jasne fioletowe odcienie z jasnymi i fioletowymi paskami przypominającymi płomień świecy.

Uprawa i pielęgnacja Atsidantera na otwartym polu

Biorąc pod uwagę naturalne środowisko tego kwiatu (Afryka), konieczne jest zapewnienie mu komfortowego współistnienia. Dlatego też, jeśli obszar wybrany do sadzenia ma zimny klimat (ostre zimy), lepiej będzie użyć kwiatu jako rośliny domowej lub co roku, wraz z nadejściem zimy, przesadzić go w doniczkach i przenieść do mieszkania. Temperatura w pomieszczeniu nie powinna spaść poniżej 18-20 ° C

Dla normalnego wzrostu kwiat potrzebuje jasnego, ale rozproszonego światła, z wyłączeniem bezpośredniego światła słonecznego. Należy to wziąć pod uwagę przy wyborze strony domu (okna), w której znajduje się atsidanter.

Mieczyk jest bardzo piękną rośliną, uprawianą prawie w całej Rosji podczas sadzenia i pielęgnacji na otwartym terenie. Aby roślina mogła dobrze rosnąć i kwitnąć, musisz przestrzegać kilku zasad treści. Wszystkie niezbędne zalecenia dotyczące uprawy i opieki można znaleźć w tym artykule.

Podlewanie Kwaśnych

Niewiele ważnych czynników wpływających na zdrowy wzrost kwiatu to prawidłowe podlewanie. Podlewanie jest często konieczne, unikając nasiąkania wodą.

Dlatego podczas sadzenia należy zadbać o dobrą warstwę drenażową. Podlewanie należy powtórzyć, gdy tylko wyschnie wierzchnia warstwa gleby.

Garnek do atsidantery

Doniczki do sadzenia powinny mieć średnicę około 12-15 cm, konieczne jest posadzenie rośliny na głębokości 4-5 cm 3-4 bulwami (dla bardziej bujnego kwitnienia).

Lepiej nie sadzić wielu bulw, w przeciwnym razie będą ciasne, co wpłynie na wzrost i kwitnienie. Mniej jest także zła, ponieważ kwitnienie będzie niczym niezwykłym.

Gleba do atsidantery

Skład gleby do sadzenia zakwaszaczy powinien składać się z następujących składników: jedna część piasku (gruboziarnista), jedna część ziemi darniowej, dwie części próchnicy i dwie części ziemi liściastej.

Dzięki utrzymaniu stanu domowego atsidantera jest corocznie przeszczepiana na świeże podłoże.

Lądowanie Atsidantera

Sadzenie odbywa się wiosną, do gleby przygotowanej wcześniej, rozluźnionej, nawożonej i nawilżonej, na głębokość około 10 cm, w odległości 20-25 cm od siebie i od innych roślin, wszystko zależy również od wielkości samych żarówek, a następnie odległość należy skorygować.

Jest jeszcze jedna tajemnica: aby kwas zakwitł wcześniej i był mocny (dłuższe i bujne kwitnienie) i zdrowy, należy go wcześniej hodować w doniczkach (w marcu), a następnie (w maju) posadzić na otwartym terenie.

Przycinanie zakwaszaczy

Jeśli do reprodukcji tego kwiatu nie zostanie użyta metoda nasion, konieczne jest usunięcie wyblakłych kwiatów.

Aby nie osłabić rośliny, ale wszystkie użyteczne substancje dotarły do ​​wciąż kwitnących pąków.

Przechowywanie Atsidantera w zimie

Schronienie dla zimujących zakwaszaczy odpowiednie, tylko w przypadku ciepłych zim, bez silnych mrozów. W tym przypadku można zakryć odczynnik kwasowy ściółką z liści lub słomy. Wtedy może bezpiecznie spędzić w jednym miejscu do pięciu lat.

W przeciwnym razie bulwy zostaną wykopane (część ziemi zostanie odcięta), wysuszone i przechowywane w papierowej torbie przez wykonanie otworów do wietrzenia.

Kwaśne aromaty

Jedynym problemem, który możesz napotkać, gdy rośnie kwas w pomieszczeniu, jest silny aromat. Dlatego musisz upewnić się, że nie ma alergii wśród lokatorów mieszkania.

Z tego samego powodu lepiej nie uprawiać dużo bulw w pomieszczeniach. Najlepszym miejscem jest balkon, weranda lub ogród (ogród), klomb.

Atsidantera wyrastająca z nasion

Atsidanter może być rozmnażany przez bulwy (bulwy), dzieci i nasiona.

Metoda nasion stosowana jest bardzo rzadko, ze względu na to, że z takich okazów czeka na kwitnienie przez bardzo długi czas. Nasiona zbiera się jesienią lub kupuje w kwiaciarniach.

Wysiew nasion do sadzonek odbywa się w lutym. Aby to zrobić, na uprzednio kalcynowanej ziemi (ogrzać w piecu, aby pozbyć się bakterii i pasożytów), nasiona wysiewa się i sproszkowuje niewielką ilością gleby, zwilża i pokrywa folią lub szkłem.

Od czasu do czasu powietrze i, jeśli to konieczne, zwilżyć butelką z rozpylaczem. Optymalna temperatura zawartości wynosi + 20... + 24 ° C Po dwóch lub trzech tygodniach pojawią się przyjazne pędy, które zanurzą się w małych doniczkach, w których będą rosły przez dwa lub trzy lata, aż bulwa rośnie do tego stopnia, że ​​może zapewnić kwitnienie. Po pierwszym kwitnieniu młode sadzonki można sadzić bezpiecznie (wiosną) na otwartym terenie.

Hodowla dzieci atsidantery

Rozmnażanie za pomocą dzieci uważane jest za najłatwiejsze, ponieważ wiele z nich rośnie na bulwach. Są łatwo rozdzielane, lądowane na stronie.

Opieka jest prosta: woda, pasza, poluzowanie gleby i wykopywanie w celu przechowywania w zimie. W tym przypadku kwitnienie nastąpi dopiero w trzecim roku, ponieważ bulwy muszą rosnąć, a siła (sok) być zdolna do kwitnienia.

Choroby i szkodniki

Najbardziej niebezpieczne dla środków czyszczących kwasem, z niewłaściwą pielęgnacją, może być gnicie, które jest spowodowane nadmiernym podmuchem wody. W tym przypadku, aby uratować bulwę, nie jest już możliwe, można uratować tylko dzieci, jeśli zgnilizna jeszcze nie zdążyła się do nich rozprzestrzenić.

Ponadto sadzenie kwiatu (cebuli) na otwartym terenie jest możliwe tylko wtedy, gdy jesteśmy pewni, że nie będzie powrotu mrozu. Ziemia powinna być już dobrze rozgrzana, a temperatura w nocy nie powinna spaść poniżej 5-8 ° C W przeciwnym razie roślina umrze.

Jako środek zapobiegawczy, przed przechowywaniem, bulwy muszą być traktowane roztworem fungicydu, następnie suszone przez kilka tygodni i składane do przechowywania w suchym miejscu.

Przy odpowiedniej opiece acidistra nie cierpi na choroby, ale w przypadku, gdy roślina znajduje się w wilgotnym, chłodnym miejscu, może wystąpić mączniak prawdziwy, rdza i zgnilizna korzeni.

Jeśli chodzi o pasożyty, częstymi gośćmi są ślimaki i ślimaki, które muszą być zbierane ręcznie.

W suchą pogodę mogą nagle pojawić się wciornastki, mszyce i przędziorki, które można leczyć środkami owadobójczymi.

http://chvetochki.ru/atsidantera/

Atsidantera: lądowanie i opieka na otwartym polu iw domu

Treść artykułu:

  1. Sadzenie, uprawa i pielęgnacja w otwartym polu i garnku
  2. Hodowla
  3. Zwalczanie możliwych szkodników i chorób
  4. Notatka z kwiaciarni
  5. Gatunki
  6. Wideo
  7. Zdjęcie

Acidanthera (Acidanthera) jest członkiem rodziny Iris (Iridaceae), często nazywanej Iris. Rośliny tego rodzaju w przyrodzie można znaleźć w południowych regionach kontynentu afrykańskiego. W tym rodzaju jest wielu przedstawicieli, ich liczba sięga 40 gatunków, ale tylko dwie odmiany i ich formy hybrydowe znalazły aktywne zastosowanie w uprawie kwiatów. Woli rosnąć w otwartym, słonecznym miejscu, chronionym przed podmuchami wiatru.

Jego nazwa po łacinie jest wynikiem połączenia dwóch greckich słów „acidos” lub „anthos”, co oznacza „ostry” i „kwiat”. Powodem tego były zarysy części okwiatu, którego ostrze ma ostrzenie.

Wszystkie środki zakwaszające, które rosną w naturalnych warunkach, są bylinami i mają trawiastą formę. Są nieco podobne do mieczyków, więc nawet wśród ludzi są nazywane „pachnącymi mieczykami”. Powstające w nim korzenie mają bulwiasty bulwiasty typ. Formacja ta ma zaokrąglony kształt i mleczno-biały kolor. Średnica corma wynosi 5 cm, a jego powierzchnia pokryta jest pogrubioną jasnobrązową skorupą przypominającą siatkę. Łodygi atsidantera mają wysokość 1-2 metrów, rosną pionowo i prawie pozbawione liści. Nieliczne liście (zazwyczaj ich para) mają kształt liniowy lub wąskokształtny, który jest podobny do mieczyka. Ich kolor jest ciemnozielony, ich długość sięga 60 cm.

Cała dekoracyjność rośliny koncentruje się na kolorach, których średnica wynosi 5–9 cm, a ich zarysy są raczej eleganckie, a subtelny, wyrafinowany zapach przypomni o kwitnieniu narcyzów. Korona kwiatu asedantera wyróżnia się wydłużoną tubą z zagięciem sięgającym 12 cm i ma prawie taki sam rozmiar, którego wierzchołek charakteryzuje się punktem. Płatki, są trzy pary. Z pąków wyrasta kwiatostan kolca. Zazwyczaj łączy 3-6 kwiatów. Ich kolor może obejmować schematy kolorów śnieżnobiały, różowy, żółtawy lub jasnofioletowy. Ale u podstawy staje się szczególnie nasycony i przeważają ciemne szkarłatne, ciemnofioletowe prawie do czarnych. Zewnętrzna część płatka jest biaława, wręcz przeciwnie.

Jednocześnie atsidantery otwiera 2-3 pąki, dlatego kwitnienie wydaje się bardzo obfite. Proces kwitnienia odbywa się w drugiej połowie okresu letniego lub na początku jesieni, ale jeśli sadzisz cebulki na początku marca, możesz podziwiać kwiaty nieco wcześniej. Kwitnienie trwa prawie miesiąc. Po kwitnieniu owoce dojrzewają w kształcie wydłużonego pudełka.

W otwartym terenie zwyczajowo uprawia się zakwaszacz w skalnych lub ogrodach skalnych, sadzi go w mixborders i rabatki, a także stosuje jako grupę kwitnących nasadzeń. Często roślina jest uprawiana w domu, sadząc w doniczce. Służą do cięcia, ponieważ łodygi kwiatowe w wazonie mogą wytrzymać przez długi czas bez blaknięcia.

Atsidantera: sadzenie, uprawa i pielęgnacja na otwartym polu i doniczce

    Miejsce do sadzenia pachnących mieczyków powinno być dobrze oświetlone, ale z cieniowaniem przed bezpośrednim światłem słonecznym i ochroną przed wiatrem. Ponieważ te rośliny zielne są ciepłolubne, zazwyczaj uprawia się je w warunkach szklarniowych, ale można je sadzić bezpośrednio na otwartym terenie w południowych obszarach. W przeciwnym razie, jeśli zimy w twoim regionie są ciężkie, musisz uprawiać Acendanter w doniczce lub kopać w zimie, aby zaoszczędzić w pokoju. W domu garnek z kwiatem jest umieszczony na oknie wschodnim lub zachodnim, w południowej części znajduje się książę z tiulem.

Rosnąca temperatura. Wartości ciepła są odpowiednie dla roślin, które nie spadają poniżej 18–20 stopni.

Podlewanie Dla normalnego wzrostu pachnący mieczyk wymaga częstego nawilżania, ale bez nasiąkania wodą. W tym celu podczas sadzenia zalecana jest warstwa drenażowa. Gdy tylko ziemia zacznie wysychać, trzeba ją podlać. Podlewanie najlepiej robić rano. Po nich ziemia jest rozluźniona, a chwasty usuwane.

Jak i kiedy sadzić atsidanteru na otwartym terenie. Zazwyczaj dla takiej operacji odpowiedni jest czas od maja do czerwca. Gleba w wybranym miejscu jest rozluźniona i nawożona, a następnie dobrze podlewana. Rośliny są sadzone na głębokość około 10 cm, pozostawiając między nimi do 20-25 cm, ale rozmiar samej żarówki będzie tutaj przewodnikiem, a zatem ten parametr należy dostosować. W dolnej części otworu pasuje do warstwy drenażowej gruzu, rozbitej cegły lub porowatej gliny.

Sadzenie sadzonek w doniczce. Pojemność kwiatu jest wybierana o średnicy 12–15 cm. Głębokość sadzenia nie powinna przekraczać 4–5 cm, 3-4 garnki są umieszczane w jednym naczyniu, aby zapewnić bujne kwitnienie. Wymagana jest warstwa drenażowa.

Gleba dla słodkiego aromatu mieczyk. Przy uprawie na otwartym terenie zaleca się lekką, dobrze osuszoną kompozycję. Możesz użyć żyznej gleby ogrodowej o słabej lub neutralnej kwasowości i dodać do niej trochę torfu. W przypadku uprawy doniczkowej mieszankę gleby miesza się z gleby liściastej, próchnicy, gleby sodowej i piasku gruboziarnistego w stosunku 2: 2: 1: 1. Dzięki tej pielęgnacji kwiat będzie wymagał corocznych przeszczepów.

Nawozy. W okresie wegetacyjnym zaleca się co tydzień karmienie przy użyciu pełnego kompleksu mineralnego, na przykład używanych Kemira, Pocon lub Agricol.

Zimowanie asedanthery. Oczywiste jest, że w regionach południowych nie jest konieczne zakłócanie roślin na okres zimowy, ale na obszarach o ciężkich zimach procedura ta jest konieczna. Jeśli w twoim regionie nie ma silnych mrozów, posadzenie pachnącego mieczyka jest po prostu pokryte opadłymi liśćmi, świerkowymi gałęziami lub słomą. Z taką opieką w jednym miejscu kwiaty zakwaszające mogą spędzić do pięciu lat. W przeciwnym razie cała część nadziemna podlega cięciu, a bulwy muszą zostać wykopane. Pozostawia się do wyschnięcia w temperaturze 20-22 stopni. Następnie z suszonych bulw oddzielamy łuski, resztki korzeni i liści. Następnie umieszczane w papierowych torebkach, które robią otwory do wentylacji. Przechowuj taki materiał do wiosny w suchym i ciemnym miejscu.

  • Ogólne wskazówki dotyczące dbania o środek zakwaszający. Jeśli materiał siewny nie jest potrzebny do rozmnażania, lepiej jest, gdy kwiat zaczyna się kurczyć, aby odciąć szypułkę, ponieważ osłabi to roślinę. Składniki odżywcze są potrzebne do przyjęcia do nieotwartych pąków lub akumulacji w bulwach.

  • Powielanie zakwaszaczy

    Podczas uprawy mieczyków o słodkim zapachu na otwartym terenie w celu rozmnażania stosuje się metodę nasion, a także lądowanie dzieci lub bulw (bulw).

    Metoda nasion nie jest praktycznie stosowana, ponieważ kwitnienie będzie musiało poczekać w uprawianych roślinach przez dłuższy czas. Ale jeśli chcesz eksperymentować, a następnie materiał siewny, który został zebrany jesienią, zasiane w sadzonkach zimą (lepiej w lutym), nie będą potrzebować stratyfikacji. Podłoże jest kalcynowane przed wysiewem (może być ogrzewane w piekarniku), tak aby nie pozostały w nim żadne bakterie ani pasożyty. Nasiona są rozłożone na powierzchni gleby i posypane na małej warstwie o tym samym składzie. Następnie należy dokładnie zwilżyć uprawy i pokryć sam zbiornik przezroczystą folią z tworzywa sztucznego (na górze można umieścić kawałek szkła). Pielęgnacja roślin uprawnych będzie polegać na regularnym wietrzeniu i nawilżaniu, gdy wyschnie wierzchnia warstwa gleby. Tutaj możesz zastosować delikatny spray. Temperatura, w której będzie kiełkować, wynosi 20-24 stopni.

    Rozwój sadzonek jest dość szybki (14–20 dni), aw okresie letnim sadzonki będą gotowe do przeszczepienia na otwarty teren. Ponieważ słodki zapach mieczy jest wyjątkowo negatywnie dotknięty przeszczepami i obrażeniami cebulek, w tym czasie przeprowadza się nurkowanie, w którym używa się doniczek torfowych (tabletek), tak że bez wyjmowania z nich sadzonek sadzi się je w dziurach w kwietniku. Takie sadzonki kwitną tylko w ciągu 1-2 lat od czasu siewu.

    Jednak niektórzy ogrodnicy sadzą sadzonki w małych doniczkach z mieszaniną gleby z piaskiem torfowym i nadal uprawiają młode pachnące mieczyki przez kolejne 2-3 lata, aż ich bulwiasta cebula stanie się tak duża, że ​​może kwitnąć. Jak tylko nadejdzie ten okres, następnej wiosny możesz, bez obawy sadzenia sadzonek na otwartym terenie. Ale kwitnienia można się spodziewać tylko w trzecim roku. Ponieważ bulwy muszą uzyskać siłę, rosnąć i gromadzić soki, aby zapewnić proces kwitnienia.

    Rozmnażanie za pomocą dzieci jest najłatwiejsze i najszybsze. Na bulwach jest wiele takich formacji córkowych. Można je łatwo oddzielić po wykopaniu żarówki macierzystej i natychmiast wylądować na przygotowanym miejscu. Dbają po prostu o takie sadzonki: podlewają, karmią je na czas, rozluźniają glebę po podlewaniu i kopią w zimie. Kwitnienie może wystąpić w sierpniu lub na początku jesieni.

    Jeśli dzieci są bardzo małe, są uprawiane na specjalnie uformowanych łóżkach do pożądanej wartości według tych samych zasad.

    Walka z potencjalnymi szkodnikami i chorobami na zewnątrz

    Największym problemem przy uprawie rośliny na otwartym polu jest nasiąkanie wodą, które może wystąpić z powodu sadzenia w zbyt ciężkim podłożu lub długotrwałych opadach. W tym przypadku trudno jest uratować corm atsidanter, ale możesz spróbować uratować dzieci, jeśli proces gnilny nie miał czasu ich dotknąć. W tym przypadku zaleca się sadzenie żarówek tylko wtedy, gdy istnieje pewność, że mróz powrócił. Gleba w miejscu lądowania powinna być już dobrze rozgrzana, a słupek termometru w nocy nie powinien przekraczać dolnej granicy 5–8 stopni. Jeśli ta zasada zostanie naruszona, roślina nieuchronnie zostanie zniszczona.

    Jako środek zapobiegawczy zaleca się traktowanie cebulek zakwaszaczy przed posadzeniem preparatami grzybobójczymi. Następnie są dokładnie suszone przez kilka tygodni i przechowywane w suchym i ciemnym miejscu. Tylko przestrzegając takich zasad możemy oczekiwać, że roślina nie zachoruje w przyszłości. Jeśli miejsce zostanie wybrane niepoprawnie (chłodno i mokro), wtedy na słodki zapach mieczyków może wpływać mączniak prawdziwy, rdza liści lub zgnilizna korzeni.

    Ze szkodników, które nękają ten kwiat, gdy rosną na otwartym terenie, ściąga się ślimaki i ślimaki, gryząc liście i łodygi. Zaleca się ręczne chwytanie tych ślimaków ręcznie lub za pomocą urządzenia podobnego do wentylatora. Używał także leków takich jak „Meta Thunder”.

    Kiedy pogoda jest sucha przez długi czas, pachnący mieczyk staje się ofiarą przędziorków, wciornastków lub mszyc. Aby z nimi walczyć, zaleca się stosowanie środków owadobójczych (na przykład Aktaru lub Aktellik).

    Kwiaciarnia, aby zwrócić uwagę na atsidantera, zdjęcie

    Różnorodne zakwaszacze Muriel można znaleźć pod nazwą Gladiolus Muriel lub Muriel Spike. Wszystko ze względu na podobieństwo do mieczyków, a także delikatny aromat rośliny nazywa się „pachnącym mieczykiem”. Ten rodzaj zakwaszaczy stał się dostępny, gdy hodowca z Anglii, Calvey, zaproponował sprzedaż rośliny w 1885 r. Pod nazwą Gladiolus murieli.

    Rodzaje atsidantery

    Kwasanthera dwukolorowa (Acidanthera bicolor). Gatunek jest najpopularniejszym ze wszystkich przedstawicieli rodzaju. Etiopia uważana jest za kraj ojczysty. W kulturze tej rośliny pochodzi z 1896 roku. Na terytorium Rosji można go spotkać niemal we wszystkich obszarach, zdobywając nawet strefę tajgi. Roślina wieloletnia z cormem o średnicy około 2,5 cm Wysokość wyrastającej łodygi może wynosić 1–2 m. Płyta liściowa ma 40–50 cm długości, liść jest Xiphoid-liniowy, kolor jest ciemnozielony.

    W kwiatostanie łączą się kwiaty konturów gwiaździstych, które mają śnieżnobiały lub kremowy kolor, ale u podstawy każdy z nich ma brązowo-czerwonawe plamki rozciągające się od środka do zewnętrznej części. W kwiatostanie kolczastym występują 2–3 kwiaty. Długość wypustek wynosi 7 cm, ich kolor jest ciemny szmaragd, kształt jest lancetowaty. Kwiaty zaczynają się otwierać w lipcu. Jednakże w uprawie kwiaciarstwa zwyczajowo uprawia się wiele form hybrydowych, które hoduje się przez krzyżowanie tego typu zakwaszaczy i mieczyków. Najbardziej znany ma formę o nazwie „Gladantera”.

    Kwasanthera tropikalna (Acidanthera alquinoctialis Baker). Rodzime siedlisko spada również na ziemie etiopskie. Wysokość wyprostowanych łodyg wynosi 1,1–1,3 m. Liście mają zróżnicowany kształt. Kwiatostan ma wszechstronność i zawiera 5-6 dużych kwiatów. Segmenty Perianth są śnieżnobiałe z plamami szkarłatnych lub szkarłatnych schematów kolorów. Rurka korony jest mierzona na długości 10–12 cm, a wielkość cormu jest duża. Igving Bailey (1884–1967) uważał, że gatunek ten jest wyższą postacią poprzedniego gatunku. Najlepsze wyniki wzrostu i kwitnienia można uzyskać przez uprawę rośliny w warunkach szklarniowych.

    Acidanthera white (Acidanthera Candida Rendle) pochodzi z terytorium tropikalnej Afryki (strefy wschodnie). Właściciel słabej, prostej i liściastej łodygi. Kolor kwiatów jest śnieżnobiały, co nadało specyficzną nazwę, całkowicie pozbawioną plam. Kwiaty mają silny aromat.

    Acidanthera Kapas (Acidanthera capensis Benth.). Kwiatostan łączy kwiaty z białymi płatkami, ozdobione czerwonawo-fioletowymi smugami. Gatunek ten został po raz pierwszy odkryty na Półwyspie Przylądkowym.

    Kwaśny kwaśny (Acidanthera graminifolia Baker). W kulturze gatunek jest prawie nieznany, choć dość interesujący. Rośliny różnią się zwartymi rozmiarami i płytkami liściowymi o cienkiej, przypominającej trawę formie. Zazwyczaj kwiaty kwitną w kwiatostanie, którego płatki mają śnieżnobiały kolor z purpurowym lub jasnoróżowym odcieniem. Mogą być ozdobione podłużnymi paskami o jasnym szkarłatnym kolorze. Rurka korony jest słaba, kwiat opada.

    http://tutknow.ru/garden_and_orchard/11874-acidantera-posadka-i-uhod-v-otkrytom-grunte-i-domashnih-usloviyah.html

    Kwiaty atsidantera Uprawa sadzenia i opuszczanie w otwartym terenie iw warunkach domowych

    Acidanthera (łac. Acidanthera) to rodzaj zielnych, bulwiastych, bulwiastych bylin z rodziny Iris. Miejscem narodzin kwiatu jest tropikalna Afryka - Etiopia, Mozambik. Istnieje kilka alternatywnych nazw dla atsidantery. Tak więc tłumaczenie z greckiego nadaje nazwę „ostry kwiat”, co potwierdza kształt płatków kwiatów. Inną znaną nazwą jest „pachnący mieczyk”. Acidanter naprawdę przypomina ich wygląd, pielęgnację, warunki zimowania, ale nadal jest to kolejna roślina.

    Atsidantera ma system korzeniowy w postaci małych, około 5-6 cm średnicy, cebulek o lekko podłużnej formie. Biały, mleczny rdzeń jest ukryty pod łuskami, brązowawy i lekko sieciowany. W niektórych odmianach „pachnącego gladiolusa” gładka prosta łodyga osiąga ponad 1 m. Główna część liści, która jest całkiem spora, znajduje się u podstawy łodygi. Na samym zdjęciu rośnie tylko kilka liniowych i raczej ciemnych płyt liściowych.

    Ukoronowany wierzchołek łodygi nierealnych piękności dużych kwiatów

    Wielkość 9-10 cm od czubka jednego płatka do przeciwnego. Wydają się jeszcze bardziej ze względu na świetlisty kolor. Zebrane w kwiatostan kolca, w którym z około 5-6 kwiatów, kwitną niemal jednocześnie. Każdy pączek, składający się z 6 szeroko otwartych płatków, jest przymocowany długim wygiętym kanalikiem. Każdy płatek jest taki sam z sąsiednim rozmiarem i ma spiczasty kształt. Kolor niektórych gatunków może być monochromatyczny, inne gatunki - różnorodny.

    Tradycyjne biało-kolorowe strzelanki z perłowym połyskiem wydają się być tradycyjne, ale wybór jest wystarczająco szeroki: jasnoróżowy, blady liliowy, mleczno-kremowy i żółty.

    Kwiat Atsidantera zaczyna się dość późno: od sierpnia do września, ale kontynuuje to aż do pierwszych mrozów. Owoc jest wydłużonym pudełkiem z dużą ilością małych nasion.

    Wszechstronność atsidantery

    Acidanter Muriel Flowers Photos

    Powszechność atsidantry jako kultury przejawia się w tym, że oprócz uprawy na otwartej przestrzeni jako typowej rośliny ogrodowej, można ją uprawiać w pomieszczeniach i szklarniach. Coraz więcej fanów atsidantery chce zobaczyć kwitnienie tej pięknej odciętej rośliny w okresie poza sezonem. I chociaż jego wymuszanie jest nieco bardziej skomplikowane niż na przykład tulipany i inne bulwiaste, całkiem możliwe jest zapewnienie, że zakwaszacz zakwitnie w twojej szklarni wczesną wiosną.

    Oczywiście taka wszechstronność nie pozostaje niezauważona w warunkach rosnących. Warunki pogodowe bardzo różnią się od stabilnych szklarni. Nie można zagwarantować, że lato nie będzie deszczowe i zimne. Takie niekorzystne warunki nie pozwolą kwitnąć atsidantera. Zależność od intensywności warunków oświetlenia i temperatury oraz ich stabilność, nakłada szereg specyficznych warunków dla uprawy kwiatu w ozdobnej kwiaciarni.

    Niezbędne warunki do uprawy

    Rosnąca atsidantery w otwartym polu i zdjęciu warunków domowych

    Jednym z priorytetowych warunków wpływających na pomyślny rozwój zakwaszaczy w ogrodzie jest wybór słonecznego miejsca. Wynika to z miejsca narodzin kwiatu - gorącej i słonecznej Afryki. Miejsce powinno być ciche, chronione przed podmuchami wiatru.

    Jeśli „słodko pachnący gladiolus” zamierza rosnąć jako roślina doniczkowa

    Powinien być umieszczony na południowych oknach, upewniając się, że nie padnie bezpośrednie światło słoneczne. W razie potrzeby (zwłaszcza zimą) wytwarzają oświetlenie za pomocą fitolampów. Latem można umieścić doniczkę na balkonie. Domowe środki zakwaszające są chronione przed przeciągami i zapewniają minimalną temperaturę zawartości w zakresie 20 stopni.

    Acidanter Muriel w garnku

    Drugi punkt, na który kładzie się nacisk - wybór gleby. Powinien być lekko kwaśny, przynajmniej neutralny. Dobrze wprowadzić torf. Kwasnik doceni żyzną, wysokiej jakości, głęboko wykopaną ziemię. Ryzyko stagnacji wilgoci w glebie jest całkowicie wyeliminowane. Jeśli to konieczne, wykonaj dobry drenaż. Na podium można uprawiać „pachnący mieczyk”.

    Jeśli zdecydujesz się na uprawę kwasku w domu, możesz użyć gleby ogrodowej lub przygotować luźne, oddychające podłoże składające się z:

    • Sod - 2 części;
    • Piasek - 1 część;
    • Liść humusu - 1 część.

    Jeśli atsidantera jest sadzona w skrzynkach, zachowana jest odległość 12–20 cm między próbkami, a doniczka o średnicy 12–15 cm nadaje się do pojedynczego sadzenia, a nie więcej, ponieważ nadmiar wolnej gleby nie będzie dla niej odpowiedni. Zalecany schemat: 3-5 cebul w jednym pojemniku ogrodowym.

    Rzeczywista: Zaleca się zmianę miejsca lądowania „pachnącego mieczyka” po 5 latach.

    Sadzenie i utrzymanie kwaśnego kwasu w otwartym polu

    Sadzenie i pielęgnacja zdjęć Atsidantera na otwartym polu

    Podczas sadzenia na zewnątrz gleba poprawia się jesienią, z dużym wyprzedzeniem, bez opuszczania tego zawodu do wiosny. Bardzo ważne jest, aby stosować nawozy organiczne do gleby w odpowiednim czasie (na przykład kompost). Zaleca się mulczowanie gleby, w tym celu używają słomy, torfu, siana, próchnicy. Jeśli to konieczne, dodaj piasek, drenaż. Wiosną ziemia jest wykopywana wraz z nawozem mineralnym i sadzona w maju. Na podstawie warunków pogodowych: stała ciepła pogoda na środkowym pasie jest ustawiona pod koniec maja.

    Aby przygotować się z wyprzedzeniem do procesu sadzenia drzewostanów i corm atsidantery. Procedura jest przeprowadzana na kilka dni przed planowanym terminem. Obejmuje następujące proste kroki:

    1. Corms sprawdzić, dokładnie oczyścić z suchej skorupy.
    2. Wytrawione w nadmanganianu potasu. Leczenie w słabo stężonym roztworze posłuży jako środek zapobiegający chorobom roślin i szkodnikom.

    Posadzone cebulki „pachnące mieczyk” w ziemi do wystarczającej głębokości: 10-12 cm.
    Takie pogłębienie uratuje ich w przypadku niespodziewanych zimnych ujęć. Poradnikiem odległości między żarówkami zakwaszaczy jest ich wielkość: w przypadku średnich bulw odległość wynosi odpowiednio 15–20 cm, jest zwiększona w przypadku dużych bulw i zmniejszona w przypadku mniejszych okazów. Aby atsidantera czuła się dobrze i kwitła, przerwa z innymi rodzajami kwiatów musi wynosić co najmniej 20 cm.

    Jak sadzić atsidantera, spójrz na wideo:


    Można przyspieszyć i sprawić, że zakwaszacze będą bardziej rozległe w czasie. Aby to zrobić, bulwy sadzi się nie na otwartym terenie, ale wcześniej w doniczkach, około marca. Ułóż je tylko bliżej i zmniejsz rozmiar rowków w ziemi - 3-4 cm Rośliny dorosłe są również sadzone pod koniec maja.

    Jeśli roślina jest w pomieszczeniu, pozostanie w doniczce na zimę, a przeszczep zostanie przeprowadzony wiosną na nową glebę, zgodnie z zasadami podobnymi do poprzednich.

    Uprawa i pielęgnacja kwasu na otwartym terenie

    Jakie są zarazki atsidantery

    Atsidantera nie wymaga czasochłonnej opieki. Musi zapewnić regularne podlewanie, ale ich ilość i objętość zależą od warunków pogodowych. Nie wolno przesuszać gleby, jednocześnie monitorując terminowe odejście wilgoci, unikając zastoju wody, w przeciwnym razie stożek kwasowy może umrzeć. Kilka zmniejsza podlewanie podczas kwitnienia.

    Nawożenie gleby, jeśli spełnia wymagania, jest wystarczające kilka razy w okresie wzrostu:

    • Podczas lądowania;
    • W sezonie wegetacyjnym: zwiększenie objętości zielonej masy;
    • W okresie pączkowania stymulować proces kwitnienia.

    Nie zaniedbuj poluzowania gleby, zwłaszcza po obfitych opadach, aby roślina lepiej się rozwijała. A aby uniknąć parowania wilgoci i składników odżywczych z gleby pomoże ściółkować. Świeżo ścięta trawa, torf, próchnica - najczęstsze opcje mulczowania. Do pełnego kwitnienia należy usunąć kwitnące kwiatostany, co dodatkowo pomaga wzmocnić cebulki.

    Po zakończeniu okresu kwitnienia, należy pomóc przenieść atsidantera do fazy spoczynku. Różnica między tym gatunkiem a innymi bulwiastymi polega na tym, że nie może tego zrobić samodzielnie. Aby to zrobić, odetnij powietrzną część łodygi rośliny, pozostawiając nienaruszone dolne liście.

    Różnica w opiece nad roślinami domowymi polega na przygotowaniu do odpoczynku. Kwaśne kwasy nie kopią, muszą być przechowywane w glebie, ale podlewanie jest zatrzymane.

    Jak wykopać atsidanteru

    Jak wykopać atsidantera

    Po odcięciu szczytu rośliny, żarówki muszą nadal znajdować się w ziemi, aby zyskać siłę, dostarczyć zapas składników odżywczych. Tylko z początkiem pierwszych mrozów produkować kopanie. W zależności od warunków klimatycznych okres ten może nadejść we wrześniu i pod koniec listopada.

    Kopanie „pachnący mieczyk” powinno być bardzo ostrożne, z dużą ilością ziemi, aby nie uszkodzić żarówki roślinnej. Już po zakończeniu ekstrakcji oczyścić cebulę z ziemi i wysuszyć. Do suszenia konieczne są następujące warunki: temperatura około 20 stopni i dość intensywna cyrkulacja powietrza.

    Okres suszenia jest wystarczająco długi - wynosi 1 miesiąc. Jeśli to konieczne, w celu zapobiegania, corm może być leczony fungicydami - preparatami przeciw pleśni i gniciu. Proces suszenia kończy się końcowym czyszczeniem cebul z łusek, a dla nich rozpoczyna się etap zimowania.

    Zimowanie

    Kormanty kwasotwórcze mogą spędzać zimę, będąc bezpośrednio w ziemi. Konieczne jest jedynie mulczowanie gleby. Odpowiednie materiały - torf, igły, liście. Możesz dodatkowo pokryć świerkowe gałęzie, karton. Wtedy nie będzie zimno. Ale nie ma gwarancji, że będzie niezbędna stabilność temperatur i suchości gleby.

    Czasami nawet mała odwilż w środku zimy może zniszczyć zakwaszacz, ponieważ przy nieplanowanym wzroście temperatury wzrasta wilgotność gleby. Żarówki, nasączone niewielką ilością wilgoci, zamarzną i umrą wraz z dalszym chłodzeniem. Aby uniknąć takiego ryzyka i spowodować zimowanie.

    Suszone przetworzone zakwaszacze z cormu są układane w papierowych workach. Jest to papier jako materiał opakowaniowy, który może zapewnić stabilne warunki, chroniąc przyszły materiał sadzeniowy przed niekorzystnymi czynnikami: wilgocią, ekspozycją na światło. Alternatywnie można użyć piaskownicy do zimowania. Przechowuj żarówki w wystarczająco ciepłym pomieszczeniu - około 15 stopni, w dość suchym i dobrze wentylowanym miejscu. W przypadku roślin wewnętrznych preferowana jest nieco niższa temperatura - 12 stopni.

    Hodowla

    Możliwe jest propagowanie acidantera za pomocą metody seed, ale jest to dość pracochłonne i nie zawsze udane.

    • Jeśli użyjesz tej metody, będziesz musiał wysiać nasiona na sadzonki pod koniec lutego - na początku marca.
    • W glebie składającej się z ziemi ogrodowej, piasku i torfu pożądane jest zapalenie w piecu w celu dodatkowej ochrony przed bakteriami i pasożytami.
    • Sadzonki kiełkują w jasnym świetle, w ciepłym pomieszczeniu (+20 - + 25C), pod folią, okresowo spryskując powierzchnię sprayu.
    • Po 2 tygodniach pojawiają się pierwsze pędy.
    • Kiedy pojawiają się pierwsze silne liście, sadzonki zanurzają się w oddzielnych pojemnikach, gdzie powinny rosnąć przez 2-3 lata.
    • Dzięki tej metodzie reprodukcji pierwsze kwiaty zobaczysz dwa lata później, a nie wcześniej.

    Atsidantera daje dużo dzieci

    Dlatego doświadczeni hodowcy wolą hodowlę od dzieci, które mogą być sadzone w domu w marcu w doniczce i mogą już kwitnąć latem. Córka cebulowa, kilka z nich jest uformowanych, oddzielonych jesienią po wykopaniu bulwy głównej rośliny. Jest ich wiele na żarówce macierzystej i nie jest trudno je rozdzielić.

    Hodowla dzieci atsidantery

    Konieczne jest posadzenie dzieci niezbyt głęboko, próbując pogłębić nie więcej niż dwie średnice cebuli.

    Kontrola szkodników i chorób

    Szkodnikami zagrażającymi kwasicy w ogrodzie są ślimaki, ślimaki, mszyce. Jeśli opuścisz początkowy etap pojawienia się szkodników, ucierpi na tym zielona masa rośliny. Najlepszym rozwiązaniem jest przeprowadzenie profilaktyki za pomocą bezpiecznych, szeroko rozpowszechnionych leków (amoniaku, musztardy w proszku). Po zauważeniu pierwszych szkodników stosuje się chemikalia (insektycyd Fufanon lub inne), a uszkodzone liście są usuwane.

    Z chorób poważnego zagrożenia, jak dla wszystkich bulwiastych, jest gnicie. Dotknięte liście charakteryzują się obecnością rdzawych, ciemnych plam. Pomocna będzie terminowa obróbka cebulek środkami grzybobójczymi - zapobiegnie chorobie (na przykład Fitosporin-M). Ale najlepiej jest użyć 1% płynu Bordeaux, który może być skuteczny nawet w późniejszych stadiach choroby. Należy pamiętać, że przestrzeganie warunków nawadniania, wilgotność gleby podczas uprawy tej pięknej rośliny jest najlepszą ochroną przed zgnilizną.

    Popularne gatunki i odmiany zakwaszaczy

    Atsidantera dwukolorowe zdjęcia do lądowania i pielęgnacji

    Istnieje około 40 wspaniałych gatunków w rodzaju kwasicy. Stosunkowo niedawno (w 2010 r.) Nowoczesna botanika zaczęła klasyfikować ją jako grupę mieczyków, ale hodowcy kwiatów i wszyscy zajmujący się uprawą kwiatów ozdobnych używają zwykłej nazwy. Również w każdej literaturze ogrodniczej, na materiale nasiennym, znajdziesz oryginalną nazwę. Atsidantera dwukolorowa (łac. Acidanthera bicolor) - podstawowa odmiana, która otrzymała najwięcej. Oficjalnie ten kwiat nazywany jest gladiolusem Muriel (łac. Gladiolus muriela).

    Ta niesamowicie piękna roślina jest w stanie osiągnąć wysokość 120 cm, podczas gdy całkiem liczne liście również rosną do 50 cm i więcej. Mają ładny, jasnozielony kolor i liniowy kształt miecza. Dzięki takiemu ulistnieniu dwukolorowy acididera świetnie wygląda w mieszanych nasadzeniach, co docenia się w kwiaciarstwie ozdobnym.

    Na jednym krzewie mieczy Muriel jest do 10 raczej dużych kwiatów (z których każdy ma średnicę do 10-11 cm) zamkniętych w charakterystycznych kwiatostanach przypominających kolec. Sześć białych lub kremowych płatków ma spiczasty trójkątny kształt. Niesamowity kolor pozwala im wyglądać niezwykle elegancko, bardzo elegancko, jakby unosił się nad zieloną masą.

    Mniej więcej pod koniec lata lub nieco później można zobaczyć, jak te śnieżnobiałe pąki kwitną na zewnątrz, ukazując piękne pręciki z dużego ciemnopurpurowego, ciemnofioletowego środka, o uderzającym kontraście z głównym kolorem. Ten punkt środkowy wygląda nawet jak gwiazdka. Ponadto kwiaty dwukolorowej atsidantery mają przyjemny zapach, atrakcyjny dla wielu.

    Należy pamiętać, że acididera jest pozycjonowana jako gatunek mieczyków, które są jedynym z całego gatunku, który może zimować w strefie klimatycznej charakterystycznej dla centralnej Rosji. Ale w rzeczywistości dbanie o kwiat nie zapewnia tego: wymaga kopania na zimę i pewnych warunków przechowywania bulw.

    W ogrodnictwie ozdobnym występuje kilka innych rodzajów zakwaszaczy, z których każdy ma swoje unikalne cechy.

    Kwasanthera tropikalna (łac. Acidanthera aequinoctialis)

    Kwasanthera tropikalna Acidanthera aequinoctialis

    Alternatywna nazwa to Tropical Gladiolus (łac. Gladiolusaequinoctialis). Dość wysoki przedstawiciel - dorasta do 130 cm, wyróżnia się prążkowanymi liśćmi o ciemnozielonym kolorze. Kwiatostany składają się z 5-6 pąków i mają formę dwustronną. Same kwiaty są koloru białego z charakterystycznymi szkarłatno-fioletowymi plamkami.

    Acridanter flaccidaceous (łac. Acidanthera graminifolia)

    Zdjęcie Acidanthera graminifolia

    Drugą nazwą według współczesnych klasyfikacji jest kwitnący mieczyk (łac. Gladiolus floribundus). Charakterystyczną zaletą tej formy jest listowie - jest wąska i cienka, podobna do roślin zbożowych, co pozwoliło jej nadać taką nazwę - „niskolistną”. Szczególną delikatność tego typu kwasku wykazują cienkie opadające łodygi kwiatowe. Niemal niepozorna rurka pozwala, by te akwarelowe biało-fioletowe kwiaty wyglądały tak oryginalnie.

    Acidanthera mało kwitnąca (łac. Acidanthera pauciflora)

    Acidanthera mało kwitnąca fotografia Acidanthera pauciflora

    Ma inną nazwę - kwitnący kwitnący mieczyk (łac. Gladiolus floribundus). Nie ma praktycznie żadnych różnic w liściach od substancji kwasotwórczych, są również nietypowe, ale kwiaty różnią się kolorem - jest to kolor czerwony.

    Acidanthera Cape (łac. Acidanthera capensis)

    Zdjęcie Acidanthera Cape Acidanthera capensis

    Inna nazwa - Ixia paniculata (łac. Ixia paniculata). Charakterystyczna cecha - smugi fioletu na płatkach.

    Kwasanthera biała (łac. Acidanthera Candida)

    Acidanthera Candida white acid photo

    W najnowocześniejszej klasyfikacji - biały mieczyk (łac. Gladiolus candidus). Ma prostą łodygę, na której śnieżnobiałe kwiaty trzymane są na długiej, cienkiej rurce. Płatki nie mają dodatkowego wzoru, co czyni je idealnie pięknymi. Ponadto ten rodzaj zakwaszaczy ma silny smak.

    Acidantera Fourcade (łac. Acidanthera fourcadei)

    Acidanthera Fourcade Acidanthera fourcadei zdjęcie

    Nowoczesna nazwa alternatywna to Geissorhizafourcadei. Ma niezwykły jasnoróżowy, lekko fioletowy kolor płatków. Taki kolor jest dość rzadki i dlatego jest bardzo ceniony w ozdobnej kwiaciarni. Ale ten rodzaj atsidantery nie może pochwalić się liczbą kwiatów - jest ich tylko jedna lub dwie.

    Atsidantera w projektowaniu krajobrazu

    Atsidantera w projektowaniu krajobrazu

    Atsidantera jej wyrafinowany wygląd może zmienić wygląd każdego miejsca w ogrodzie nie do poznania. W zależności od osobistych preferencji można je sadzić na różne sposoby:

    1. W sadzeniu mieszanym atsidantera wysuwa się na pierwszy plan na tle innych, mniej chwytliwych roślin. Może to być ostatni akord w projektowaniu ogrodu kwiatowego.
    2. Elegancki wygląd lądowania grupy na tle trawnika.
    3. Mieszane lądowanie - Rockeries, alpejskie zjeżdżalnie.
    4. Udekoruj i nadaj ekscytujący aromat klombów i rabatkam. Lokalizacja - w strefach rekreacyjnych, werandach.
    5. Ze względu na wzrost, atsidantera ma zastosowanie do projektowania ogrodzeń, małych ogrodzeń.
    6. Wzmocnij urzekający wygląd sztucznych zbiorników.
    7. Może być uprawiana jako roślina doniczkowa, wygląda pięknie w pojemnikach ogrodowych, wazonach na zewnątrz.

    Jak atsidanthera w nasadzeniach grupowych

    Aby uniknąć rywalizacji zakwaszaczy z innymi mieszkańcami ogrodu kwiatowego podczas nasadzeń mieszanych, należy stosować niskorosnące rośliny towarzyszące: begonia, konwalia, alissum są optymalne. Wśród sredneroslyh wybranych typów: host, brunner, geyhera. Dobrą kombinację demonstruje ten godny przedstawiciel tego rodzaju we współpracy z akonitami, mędrcami, asterami.

    Atsidantera pokazuje nie tylko piękno zewnętrzne, ale także wspaniały delikatny aromat, za który otrzymał drugie imię „pachnący mieczyk”. Intensywny aromat nie wydaje się ciężki, natrętne, miód i nuty owocowe tworzą wyrafinowany i szlachetny zapach. Dlatego acidantera jest znana jako kultura ścinania, ale należy pamiętać, że nie wszystkie odmiany mają tak silny aromat.

    http://chto-posadit.ru/tsvety-atsidantera-posadka-vyrashhivanie-i-uhod-v-otkrytom-grunte-i-v-domashnih-usloviyah/

    Publikacje Kwiatów Wieloletnich